se premes na imaxe accedes á web de A Regueifa, desde onde poderás descargar o álbum legalmente e de balde
Coido que lin no propio myspace da banda (agora aínda que me mates non me lembro se foi alí con certeza, e por razóns técnicas non podo comprobalo) esta aquelada reseña do último traballo dos composteláns Ataque Escampe; e como me gustou tanto decidín aforrarlle ao mundo unha das miñas habituais peras mentais e transcribilo literalmente. Gozade da tregua!
Tras un debate non demasiado desputado no seu blogue, a banda de Vistalegre decidiu seguir as voces da maioría e bautizar o seu novo traballo co nome máis provocador posíbel. Habería que facer memoria e mentar por enésima vez a Os Resentidos para atopar un caso similar na música galega, e mesmo así a distancia entre as dúas bandas é abismal, e non só polas décadas que lles pasaron aos de Vigo polo lombo. A provocación que ladra dende a carátula do disco ten un aquel máis definido da que trouxo o carro da Movida. Sempre houbo teóricos que defenderon o valor revolucionario do humor, especialmente no noso país, que ten como tótem a un humorista e que se caracteriza por ser o reino da retranca.
O disco de Ataque Escampe explota precisamente ese matiz que vai máis alá da simple provocación, e que ao tempo segue a fuxir das verdades profundas. Podemos velo no tema que dá nome ao disco (todos os traumas xa chos escoitei / pero ti es ben parvo tamén), en Serafín, o anxo salvador que traerá o final feliz ás diatribas do país, e nos Tres cantos a Lenin, anaina de tintes amorosos que acaba fundindo a súa última frase (a miseria da vida) co himno soviético. Precisamente á nostalxia irónica da guerra fría e do esplendor socialista súmase a Akira Toriyama, máximo icono da xeración Songoku, para persistir no toque xeracional que xa viramos no traballo anterior.
Tamén é moi destacábel o xeito no que o grupo reincide na súa persoal ética do perdedor, atopando no malo da película un (anti)heroe a reivindicar, e construíndo un universo propio, besbellado entre frases de filmes antigos, abeirado ás barras dos locais nocturnos, e prendido sempre da cintura do barrio compostelán que os viu xurdir.
Porén, o máis importante de Galicia es una mierda posíbelmente sexa que acaba por configurar a personalidade dunha banda que fixo da serie B a súa etiqueta de presentación, e que pouco a pouco foi explorando sen complexos e por todas as vías posíbeis os territorios anexos ao rock acústico do que partían. Xunto con pezas como O malo da película ou a A Banda Desdenhada, próximas á xusta furia dylaniana nos tempos do Rolling Thunder Revue, atopamos baladas impresionantes como O longo adeus e incursións inesperadas como valses entoados con voz ronca.
Con evidentes melloras a nivel de produción, a verdade é a limpeza de son, a nova riqueza instrumental ou a solvencia dun vocalista máis experimentado, non conseguen atinxir á autenticidade suburbial do grupo, nen moito menos, á retranca revolucionaria que seguen debuxando as súas letras, anacos da mellor poesía do momento.
XIRA INVENCIÓN DA PÓLVORA 2008
-4 de abril, 23:00, Aniversario Cineclube na Gentalha do Pichel, Compostela
-12 de abril, 22:00, A Esmorga, Ourense
-19 de abril, 23:30, Clavicémbalo, Lugo
-25 de abril, 22:00, Conmemoración da Revolución dos cravos, Aturuxo, Boiro
-26 de abril, 23:30, A Revolta, Vigo
-23 de maio, 21:00, Auriense Café Cultural, Ourense
-29 de maio, Clausura de “Revelando voces”, Compostela
-7 de xuño, Café Uf, Vigo
-21 de xuño, Ocio Alternativo, 1:00, Cambre
-18 de xullo, 23:00, Festa das Revenidas, Vilaxoán
-2 de agosto, 23:30, Festival Penela Rock, Monforte de Lemos
-28 de setembro, Festas de Monterroso, Monterroso
-25 de outubro, 00:00, O con do moucho, A Illa de Arousa
-7 de novembro, 1:00, Pub Gatos, Melide
-8 de novembro, 0:00, A fragua, Redondela
