DELUXE: reconstrucción

Reconstrucción é o quinto disco do coruñés Xoel López, que saíu á luz o pasado 18 de marzo, aproximadamente un ano despois do lanzamento de Fin de un Viaje Infinito, o seu anterior traballo.
O álbum ofrécenos dez temas inéditos e cinco remesturas das cancións que foi publicando mes a mes en internet ao longo do 2007. A primeira edición desta Reconstrucción, limitada ás súas 5.000 primeiras copias, traerá a maiores un DVD que inclúe imaxes en directo do Piano Bar Sessions, os tres vídeos de Fin de un Viaje Infinito e parte do concerto (unha hora e media) que Xoel ofreceu o 24 de novembro de 2007 en La Riviera, acompañado de xente como Josele Santiago, Eva Amaral e Juan Aguirre de Amaral, Amaro Ferreiro, Eladio Santos ou Julián López do programa Muchachada Nui. No audio deste DVD inclúense quince temas máis, compostos por versións acústicas, maquetas, as tres “cancións do mes” non incluídas no CD e catro temas do directo en La Riviera.

Á música daquel rapaz da Coruña foille de novo aplicado a lixa do tempo para pulila un pouco máis; descoñezo se para ben ou para mal, opinións contrarias escoitei arreo. Hai partidarios dos caudais máis brutos e salvaxes, outros decántanse pola suavidade e a domesticación dos regatos creativos para favorecer o nacemento dun son Deluxe, xurdido tras mollar a codia en distintos prebes (rock, soul, blues, folk,..). Pódese considerar Reconstrucción como a continuación natural de Fin de un Viaje Infinito, e teño que recoñecer que a deriva que tomou a música de Xoel nestes dous últimos traballos a min préstame, aínda que boto en falta no estudo un pouco máis dese guitarreo frenético que alcanza nalgún intre dos directos.

Decidín facer un pequeno experimento para avaliar este álbum, e empreguei o iTunes para darlle a cada tema unha valoración segundo o número de estreliñas acadado. O resultado foi irregular, amosando cinco ou seis cancións cunha nota moi alta, e o resto con tan só unha estrela ou dúas. Ao escoitalo de novo variei o meu criterio e inflei un pouco as cualificacións; pásame sempre. Con ou sen inchamentos a cousa é que semella un disco menos redondo que o anterior, que é unha auténtica delicia de comezo a fin (sempre baixo o meu punto de vista), debido quizais á presa á hora de publicalo, non deixando cocer suficientemente a guarnición que debe acompañar a ese gorentoso solombo composto por Este Último Encuentro, Historia Universal ou Pájaros Negros (esta última xa me flipara en directo). Pero en fin, como dixo o outro, ¿quen quere patacas habendo carne?