PROJECTO MOURENTE: kara.o.ke

preme enriba para descargar kara.o.ke

Enviáronnos desde a plataforma A Regueifa información sobre o novo disco de Projecto Mourente, Kara.o.ke., que paso a compartir con todos vos a continuación. Podedes descargalo de balde premendo na imaxe de arriba.

Kara.o.ke componse de quince novos temas de techno-pop en galego nos que Carlos Valcárcel amosa de novo a súa paixón polas melodías pop e a pista baile, apropiándose da herdanza de clásicos coma New Order, Erasure, Pet Shop Boys ou Depeche Mode para encher ese necesario espazo na escena galega.

Editado baixo licenza copyleft  tanto en mp3 como en CD por A Regueifa Discos, o disco contén once temas novos, unha versión do Non podo máis de The Homens e tres remesturas a cargo de Fanny + Alexander, Colectivo Oruga e Cable. Cunha actuación no Festival Artenativa de Valga arrincará este mes de agosto unha serie de concertos de presentación de Kara.o.ke, xa en formato cuarteto tras a incorporación de guitarra e baixo ao seu set ao vivo. Tamén ven de estrear o primeiro videoclip deste novo álbum, do tema Os piores inimigos:

Tras o verán o selo A Regueifa Discos continuará a súa andaina no apoio do indie cantado en galego coa edición dos novos discos de Noise Project (post-rock dende Valga) e Colectivo Oruga (indietronica dende Ponteareas), que se sumarán a un catálogo ao que xa pertencen os recentes discos de Fanny+Alexander (Finais dos 70s, comezos dos 80s, 2007) e Ataque Escampe (Galicia es una mierda, 2008).

 

 

 

 

 

MUSICARTE: cantautores

Envíame Miguel Alonso, cantautor e presidente da Asociación MusicARTE de Compostela, información sobre distintos temas que atanguen a dita asociación.

En primeiro lugar comunícame o enderezo do seu recentemente estreado blog, sito en http://asociacionmusicarte.blogspot.com, do que teremos unha ligazón permanente a partires de agora en MM.

Tamén aproveita para presentar o primeiro proxecto saído desta experiencia asociativa: MusicARTE Cantautores, un cd recompilatorio de música de autor novel de todo o estado, e que inclúe 10 temas dos cantautores Jorge Castro, Jose Goterris, Luís Ruiz, Carlos Siles e o propio Miguel Alonso.

Este traballo sae por fin á luz despois de non poucas vicisitudes, grazas fundamentalmente á teima destes rapaces en sacalo adiante. Poderédelo gozar de xeito gratuíto baixándoo nun arquivo zip ao premerdes a imaxe da parte superior do post. Aínda que a descarga é de balde, a asociación recebe unha porcentaxe dos ingresos por publicidade desta páxina, así que non sexades langráns e animádevos, que merece a pena.

MGMT: oracular spectacular

preme na imaxe para descarga o disco

MGMT (contracción de The Management) é un dúo procedente de Brooklyn formado por Ben Goldwasser e Andrew VanVyngarden. Coñecéronse na Universidade de Wesleyan (Conneticut), e foi alí onde gravaron un primeiro EP que contiña o seu grande éxito ata este intre Time to Pretend; este EP chegou ás mans do naquel entón directivo da Columbia, Steve Lillywhite (quen fora produtor de xente como U2 ou The Rolling Stones), que inmediatamente se puxo en contacto coa banda para chegar a un acordo para gravar catro discos, o primeiro dos cales é este Oracular Spectacular.

O traballo, producido por Dave Fridmann, bebe de diferentes e interesantes fontes, peneirando desde a psicodelia californiana dos 60 á música que nos 80 se facía no seu NYC natal.

Pero se falamos de influenzas deste dúo, que conta con afamados parentes e antepasados como Happy Mondays, The Flaming Lips ou Of Montreal, temos á forza que falar do seu pai: David Bowie, concretamente o do Ziggy Stardust, e se desexades lembraremos tamén aos seus irmáns bastardos, os Arcade Fire. Todos viven xuntiños na grande casa do glam e a psicodelia, onde MNGT ocupa polo intre unha habitación pequena.

Sei que ultimamente me queixo arreo da falta de compactidade na calidade dos traballos, e este Oracular Spectacular non é unha excepción; pero todo se lle perdoa pola presenza de dous temas que me prestan tanto que exercen o rol dos xustos precisos para salvar Sodoma e Gomorra. Trátase da xa mencionada Time to Pretend e de Kids, aptas ambas para gozalas co reprodutor a tope, tanto na casa como nalgunha disco-tasca perdida da man de deus.

Vexamos que vos parecen.

DÍA DA MÚSICA (Compostela)

Data:

21 de xuño de 2008 (Sábado)

Prezos:

10 € (+gastos) anticipada

15 € no despacho de billetes

Puntos de venda:

Ticktackticket.com

Coruña: Discos Portobello

Vigo: Discos Gong, Discos Elepé

Compostela: Tenda A Reixa, Discos Gong, Discoprecio.

Multiusos Fontes do Sar (r/Diego Bernal, s/n)

20:25 Som do Galpom: Funk, hip hop e reggae desde Compostela, unha das bandas galegas cun directo máis demoledor.

21:10 Fanny+Alexander: Co seu álbum debut “Finais dos 70, comezos dos 80” demostran ser un referente para o actual pop galego cunha alma máis electrónica.

22:15 Quique González: Chegará, como sempre, acompañado de La Aristocracia del Barrio, e repasará os seus xa sete traballos, facendo fincapé en Avería y Redención, o máis recente.

23:45 Deluxe: Xoel López e os seus presentan o seu último traballo, Reconstrucción

01:15 Iván Ferreiro: Trece anos á fronte de Los Piratas, unha voz persoal, letras traballadas e un novo disco baixo o brazo, Mentiroso Mentiroso, son os principais avales deste rapaz vigués.

ADELE: 19

preme na imaxe se queres baixalo

Nunha entrevista preguntáronlle a esta rapaza cal eran os seus artistas favoritos. Podería ter estudada a lección e, instruída polos asesores de imaxe da súa compañía, responder que desde meniña soñaba con acadar a elegancia vocal de Ella Fitzgerald, mesturada coa impactante interpretación de Aretha Franklin e coa rebeldía da proposta de Blossom Deary; pero non, “os meus dous grupos preferidos son as Spice Girls e as Destiny Child”. Toma croio, ¡cun par!

Iso resume o que son, ao meu xuízo, as maiores virtudes de Adele: a candidez e a honestidade da súa proposta, que a manteñen lonxe dunha imaxe prefabricada, axudada nesa empresa por un físico confrontado cos arquetipos de beleza actuais.

Adele Adkins é unha cantautora nada en Londres hai 19 anos, idade que lle da título ao seu primeiro traballo. 19 está editado polo selo discográfico XL, que seguía as evolucións desta moza desde que estudaba na Brit School of Performing Arts of Croydon.

Da escoita de 19 despréndese a sensación de que foi un disco feito ás presas, quizais para aproveitar a onda boa creada polo mergullo á bomba nas augas do mainstream de xente como Amy Winehouse, Kate Nash ou Duffy.

O álbum recende por contados intres a soul e a jazz, pero a maioría dos temas son baladiñas de desamor autobiográficas inspiradas, segundo lin por aí, nunha traumática relación cun mozo bisexual. (Pobre…)

As cancións que máis me chegaron son as que presentan máis espidas e cunha maior carencia de adornos, en especial Daydream e Best for Last (que abren o disco). Estas poderían soar espectaculares cantadas por unha voz máis especial, xa que, aínda que a rapaza canta moi correctamente, fáltalle ese toque de maxia que teñen as grandes.

Pero agardemos, deixemos que a torta repouse e arrefríe, para que nos poida ofrecer un traballo feito con maior paciencia e afastado (tanto como lle sexa posíbel) das urxencias do mercado. Só entón poderemos xulgala correctamente.

BRITISH SEA POWER: do you like rock music?

se desexas descargar o disco, preme na imaxe.

Desconcertado fiquei tras escoitar Do You Like Rock Music?, o terceiro traballo da banda de Brighton British Sea Power, publicado (como os dous anteriores) polo selo Rough Trade Records.

Se algún substantivo me suxeriu a súa escoita foi indefinición: no estilo, nas influenzas, na estrutura dos temas,…

E que conste que non o digo como mera crítica, pois iso pode ser a súa maior virtude ou o seu maior pecado.

Arrinca o disco con All in it, tema na máis pura frecuencia Arcade Fire; intúese unha certa converxencia co son da banda canadense en distintas partes do traballo, nas que aínda que poidan rabuñar a súa épica, nunca chegan a acadar o barroquismo nihilista que caracteriza aos de Montreal.

Logo vanse sucedendo os temas, e con eles viaxamos nunha espiral de lugares e datas, lembrándonos ás veces a Joy Division, por intres a The Smiths, de súpeto a Talking Heads, Flaming Lips, Interpol, Editors,…

Ao final quedas coa impresión de que foron beliscando aquí e acolá, vagando erráticos sen un rumbo definido ou unha meta á que chegar.

Por todo isto Do You Like Rock Music? soa manido e sobado, lonxe da máis mínima orixinalidade na súa proposta.

Pola contra podo dicir, na súa defensa, que o disco conta cunha grande perfección técnica e presenta algunha que outra paraxe de brillantes melodías; poucos méritos semellan estes. Dicir tamén que o problema da repetición das propostas preséntase na maioría das bandas actuais, que fan da monotonía a bandeira da escena rock contemporánea, onde semella que se perde máis tempo procurándolle distintas etiquetas ao mesmo produto que tentando crear algo novo.

Tan só nos queda agardar e ter esperanza.

BE YOUR OWN PET: get awkward

preme na imaxe para descargar o disco

Tiven tempo esta semana para escoitar música, grazas ás virtudes dunha lumbocialxia para a que me prescribiron repouso e calor, polo que aproveitei este forzoso lecer para degustar Get Awkward, o novo traballo de Be Your Own Pet.

Be Your Own Pet é unha banda de Nashville (Tennessee), a chamada Music City, U.S.A. Desde o seu nacemento alá polo ano 2003 foron comparados con Yeah Yeah Yeahs, quizais por contar ámbolos grupos cunhas vocalistas femininas cunha, por dicilo dalgún xeito, potente presencia escénica.

O seu estoupido mediático produciuse no ano 2006, coincidindo coa publicación do sinxelo Damn Damn Lash. Cando isto sucedeu os membros do grupo aínda non cumpriran os 18 anos de idade, pero esta circunstancia non lles impediu seren invitados a tocar en prestixiosos festivais como os de Glastonbury ou Reading. Logo desta eclosión publicaron o seu primeiro álbum, Be Your Own Pet.

Dous anos despois está na rúa Get Awkward, no que o cuarteto de Nashville profunda no seu punk-rock con cheiro a garage, pero sen pecharlle as portas a novos estilos e arranxos, que amosan unha maior madurez no son da banda.

A versión U.S.A. deste Get Awkward foi parcialmente censurado ao eliminarse tres temas (Black Hole, Becky e Blow Yr Mind) por seren “excesivamente violentos” segundo palabras dos avogados da Universal.

Estes cortes si foron incluídos na versión europea, que é a que podes descargar aquí.

Asemade a verdadeira faciana de Be Your Own Pet tan só se pode ollar no directo, segundo afirman os asistentes aos seus concertos; alí Jemina Pearl acada niveis importantes de loucura, soportando na súa voz rabiosa toda a contundencia e intensidade da banda.

Pero mentres non chega o intre de poder desgustalos sobre un escenario, conformareime con este Get Awkward; as miñas costas non me deixan outra saída.

R.E.M.: accelerate

preme na imaxe para baixar o disco

Facía xa catro anos que a banda de Athens non daba sinais de vida; foi por aquel entón cando publicaron o deostado (inxustamente baixo o meu criterio) Around the Sun.

Por fin en abril de 2008 saíu á luz Accelerate, anunciado polos iluminados e entendidos como “a volta as súas orixes”. ¿Pero iso non o fixeran xa con Monster? ¿non se volvera de novo a falar do mesmo cando saíron New Adventures in Hi-Fi e Up? en resumo, máis peras mentais de flipados ou pura estratexia de marketing por parte da Warner (ou ambas cousas, claro).

Persegue tamén a este novo traballo outro tópico remiano, o de “mellor disco desde Automatic for the People”. ¿Que dicir? pois que non, que nin Around the Sun era o zurullo no carabullo que algúns quixeron vender a touro pasado (porque cando saíu tamén era “o mellor disco desde…”) nin Accelerate é o novo Document, como agoiran algúns ciber-gurús musicais.

Con todo si presenta este último unha baza moi importante ao seu favor: R.E.M. recupera compactidade doutrora e volta a soar como unha banda, e non como unha mera adición de bos músicos, circunstancia que se repetía desde 1997, ano en que Bill Berry abandonou a nave.

Accelerate é o 14º traballo de R.E.M., e conta como principal característica unha inmediatez maior que os seus predecesores, con temas máis contundentes, aínda que sen afastar o compromiso das súas letras. O disco componse de 11 temas, cunha duración total duns 35 minutos.

Esperta o álbum con Living Well Is The Best Revenge, un tema ruidoso, onde destacan un baixo potente e a acostumada corrección nos coros.

Man-Sized Wreath non baixa a intensidade, contando ademais cun dos retrousos máis pegañentos do disco. En boa xustiza debería ser sinxelo.

Precisamente chega a continuación o que foi o primeiro sinxelo deste Accelerate, Supernatural Superserious: guitarras, enerxía e sinxela asimilación fan deste corte o avance perfecto para este traballo.

Hollow Man é unha historia contada en primeira persoa que comeza pausadamente ao máis puro estilo Everybody Hurts, pero no retrouso acelerase forzada e sen vaselina, levando o tema a unha indefinición que o prexudica.

Houston apoiase tan só nun órgano e nunha guitarra acústica (ao vello xeito de Low) para facer denuncia política.

Accelerate (a canción que lle da nome ao álbum) semella unha peza do Monster vernizada, mentres que Mr. Richards carga contra a administración Bush con feituras power-pop e morriña beatleliana.

Until The Day Is Done é un medio tempo nun lugar intermedio entre a épica e a desgana.

Sing For The Submarine ten a forma dun pesadelo que permite a Stipe amosar o seu rexistro vogal máis escuro.

O traballo remata como comeza, con dúas labazadas sonoras chamadas Horse To Water e I’m Gonna DJ, que te deixan cun bo sabor de boca.

Accelerate promete e ilusiona máis do que finalmente é quen de dar, e fica ao escoitalo a dúbida sobre o seu resultado se non xogase tanto coas intermitencias da súa intensidade; pero aínda así é un disco moi correcto, superior á maioría dos que diariamente se publican.

 

LA BRUTA FEST (A Coruña)

A xente de El Beasto Recordings celebra o seu décimo aniversario coa organización da primeira edición do La Bruta Fest os días 5, 6 e 7 de xuño nas salas Mardi Gras e Playa Club da Coruña, que nace coa necesaria intención de paliar a falta dun festival de rock´n´roll na cidade (coa excepción do simulacro do Noroeste Pop Rock). Cada noite contará coas actuacións de dúas bandas combinadas cun espectáculo de burlesque (a cargo de Fancy Chance). Logo haberá cadansúas festas post-concerto nos locais Atomic Club e Nordic (Playa Club), a cargo dos pinchas Alberto Chao, Marky Las Vegas, Roi, Alex Big Voxx Man e The Hyppestofcats. Podedes obter máis información na páxina web de El Beasto Recordings (a que accederedes se premedes na imaxe de enriba), onde ademais poderedes participar no sorteo de dez bonos para o festival. O cartaz de La Bruta Fest é o seguinte:

 

Xoves 5 (Mardi Gras):

• The Phantom Keys: Unha das bandas máis prometedoras do garage estatal.
• Die Cadaveras: Rock salvaxe da man de Manu Passadena e Indy Tumbita.

 

Venres 6 (Playa Club):

• The Fuzztones: Grupo mítico de Garage-Psych-Punk desde New York.
• The Morlocks: outra banda lendaria, que ademais presenta o seu novo traballo Easy Listening For The Underachiever.

 

Sábado 7 (Playa Club):

• The Flaming Sideburns: desde Helsinki, demostrando que Escandinavia é potencia no eido do garage.
• The Moving Sounds: Enorme banda sueca de garage-beat.

 

Entrada xoves: 9 €
Entrada venres: 17 €
Entrada sábado: 17 €
Bono para venres e sábado: 30 €

 

Entradas á venda en:

 

A Coruña:

• El Beasto Shop: R/Galera, 3 baixo. Tlf. 881 885328
• Sailor Diego Tatoo: Ronda De Outeiro, 274. Tlf. 881 883260

Compostela:

• A Reixa Tenda: R/Mazarelos, 9. Tlf. 981 575138

Pontevedra:

• Carnaby: R/Isabel II, 18. Tlf. 986 844067

Vigo

• Monkeybone Shop: Centro Comercial Gran Vía, Local 14. Tlf. 986 114386

Ourense:

• Serie B: R/Valle Inclan, 12. Tlf. 988 247557

AMY WINEHOUSE vs DUFFY

premendo nas imaxes podes descargar os discos

Imaxinade por un intre que se nos presenta unha dúbida transcendental de carácter moral. Na iconografía popular contemporánea para axudarnos a despexar este tipo de indecisións éticas xurdían enriba de cada ombreiro un anxiño e un demo. Se empregásemos para aconsellarnos no noso dilema a escena soul contemporánea a cousa podería ficar tal que así: cun pito entre os beizos e un chisqueiro na man reflexionamos sobre a necesidade ou non de deixar o tabaco (o exemplo pode aplicarse a calquera outro estupefaciente, perversión, vicio ou pecado capital). De súpeto, tras unha explosión no noso ombreiro esquerdo acompañada por un pegañento cheiro a xofre, aparece Amy Winehouse, que se achega á nosa orella para rumorearnos: They tried to make you go to rehab, you said no no no…

Amy Jade Winehouse naceu no seo dunha familia xudía e aficionada ao jazz dun arrabalde londiniense. Seu pai, Mitch Winehouse, auto-proclamouse recentemente como principal inspiración de Amy e afirmou que o soul roto da súa filla naceu da tristura que lle causou comprobar, con só dez anos, que enganaba a súa nai con outra muller.

Con vinte anos editou o seu primeiro álbum, Frank (2003), co que acadou o interese da crítica. Tres anos máis tarde saíu á luz Back to Black, que lle facilitou premios e fama a manchea. Logo o que xa todos coñecemos, con 24 anos ingresa nunha clínica de desintoxicación onde está sendo tratada das súas múltiples adiccións.

Amy cheira a Motown, a R&B, á quinta esencia do soul moderno, a alcohol e drogas, a antros escuros, a antidepresivos e ansiolíticos, a perdedores de taberna,…; a súa voz grave e de outrora lémbranos a Billy Holliday e a tódalas grandes damas malditas do soul e do jazz.

Xa estamos case convencidos de prender a lapa e aspirar o fume cando se escoita outra explosión no ombreiro dereito, esta vez acompañada dun arrecendo a perfume de Chanel, da que xurde Duffy: toda de branco, loura e cun sorriso inmaculado. Non o fagas, escoitamos.

Esta rapaza galesa publicou o seu primeiro traballo, Rockferry, neste ano 2008. O seu sinxelo debut, Mercy, está a soar en todos lados, adiantándonos a brisa retro-soul que percorre todo o disco.

Logo do seu paso polo Operación Triunfo galés, Duffy foi descuberta por Bernard Butler (ex-guitarrista de Suede), quen asina e produce catro temas do álbum. Ten como representante a Jeanette Lee, copropietaria do selo Rough Trade. Aínda que non lle guste demasiado, foi comparada desde a saída de Rockferry con Dusty Springfield, unha cantante británica de pop-soul que contou cunha grande popularidade durante a década dos 60, representando o lado máis sofisticado do swinging London e unha das iconas do movemento mod (moitos coñeceredes dabondo o seu tema Son of a Preacher Man, que Tarantino rescatou para a banda sonora de Pulp Fiction).

A voz de Duffy é moito máis branca que a de Amy; o groove retro do disco é resultado da suma de músicos e autores como Steve Booker, Jimmy Hogarth ou Eg White. Duffy nin compón  nin posúe a teatralidade do abismo que emana Amy Winehouse, pero Rockferry resulta un interesante reflexo dun pasado afastado onde reinaban Bacharach, Petula Clark ou a propia Dusty.

Así que xa sabedes: prender ou non prender, o branco ou o negro, o ben ou o mal; ou mellor aínda, ¿por que escoller se podemos quedar coas dúas?

PD: gustaríame coñecer con cal vos quedades, aínda que sospeito que gañará Amy de goleada…