Semellanzas, temas que se parecen coma dúas pingas de auga. Copias, plaxios, homenaxes, evocacións… de todo iso e máis tratamos cada xoves no Malas Músicas.
Continuamos unha semana máis este Se copias non me enganas a min, engánaste a ti con dous temas que contan cun inicio moi semellante. Un deles foi o primeiro éxito duns rapazolos de Abingdon (Inglaterra) que rematarían por erixírense nuns dos grandes popes deste invento que hoxe en día chaman música indie ou alternativa.
Creep foi o primeiro sinxelo do Pablo Honey, que á súa vez foi tamén o primeiro LP de Radiohead. Despois da súa reedición en 1993 o tema pasou a converterse nun hit planetario. Fartos da insistencia do público en que a tocasen en tódolos concertos, ignorando mesmo o resto dos temas, a banda decidíu en 1998 eliminala dos seu setlist; porén desde o 2001 volveron incorporala no seu repertorio, ainda que de xeito bastante esporádico.

Durante as sesións de ensaio para a gravación en 1992, os compoñentes de Radiohead aseguráronlle aos produtores Sean Slade e Paul Q. Kolderie que o tema era totalmente orixinal. Ainda así, corre unha lenda urbana que afirma que Jonny Greenwood tentou boicotear a súa gravación metendo unhas guitarras distorsionadas e pasadas de volume e rabia, coñecedor da súa semellanza con The Air That I Breathe, unha canción gravada polos tamén británicos The Hollies en 1973 e composta por Albert Hammond (para os máis novos o papá de Albert Hammond Jr., dos Strokes) e Mike Hazlewood.
Thom Yorke admitíu a semellanza declarando que o tema era “unha homenaxe a The Hollies”. Tanto Hammond coma Hazlewood están acreditados como co-compositores de Creep.

Sempre se dixo, e é grande verdade, que os bos guisos deben cociñarse co lume baixo; e ese semella ser a elección de The Maccabees á hora de preparar unha carreira musical cada vez máis gorentosa, mais sempre a fuxir das violentas fervuras que talvez poidesen xerar un meirande ruído mediático, mais que baleirarían de sustancia a proposta e estragarían o seu sabor. Así, burbullando devagar, vannos deixando en cada novo traballo novos arrecendos e sabores cada vez máis maduros e persoais, fuxindo dese xeito das solucións fast-food de bandas coma Coldplay.
Given To The Wild é o terceiro traballo da banda de Brighton despois de Colour In It (2006) e Wall of Arms (2009), e nel ofrécennos unha proposta máis multinstrumental ca nos anteriores, introducindo nos temas pianos (Ayla) ou metais (Child); desvelando dese xeito a man de Tim Goldworthy na produción do traballo.
Porén non abandonan o estilo que os fai recoñecíbeis ao grande público, un estilo no que destaca a sinuosa presenza da voz de Orlando Weeks, adoito flanqueada por coros de tradición gospeliana, xa anunciados no que foi o seu sinxelo de avance Pelican.
Given To The Wild comeza cunha intro instrumental (moi rollo Sigur Ros) e  vai a modiño collendo temperatura, reservando sabiamente os seus mellores intres cara o final; mais é este un traballo cun crecemento bastante armónico, que só se ve distorsionado con algún picos positivos, coma as brillantes Ayla e Pelican ou a elegante Feel To Follow, e tamén algúns negativos, coma as prescindíbeis Glimmer ou Slowly One.
E se xogamos ao xogo das semellanzas (algo que tanto nos gusta facer, ainda que case sempre metamos os pés na lama), sinalarei a xeito de anécdota que en Forever I´ve Know o ballón de guitarras lémbrame aos Editors, mentres que o conxunto ben podería estar integrado no Narrow Stairs dos Death Cab For Cutie; e tamén que Went Away os emparenta lixeiramente con Coldplay, talvez só debido ás coincidencias vocais de Weeks e Martin.
Mais fóra de xogos parvos, quero insistir en que The Maccabees evolucionan chanzo a chanzo en cada novo traballo, sen perder nunca a fidelidade ao son que fixo que naquel xa afastado 2007 os focos se centrasen nuns rapazolos imberbes de Brihgton que taloneaban aos Bloc Party polos Estados Unidos adiante.

Nota: 7/10
O que máis me presta: Ayla, Pelican, Feel To Follow
Semellanzas: Elbow, Death Cab For Cutie.
Podes escoitalo en Spotify

Agardando como estamos polo prato forte, ese longa duración dos Telephones Rouges que prevemos nos sirvan ao longo deste 2012 da man de Mama Vynila Records, imos entretendo as orellas con Max Split, un agradábel petisco saido da cociña o pasado xoves 26 de xaneiro.
Telephones Rouges comparten protagonismo neste aperitivo de 7 pulgadas cos barceloneses Piñata, outra das bandas de referencia de Mama Vynila Records.
Guten Krankenheit e Ei Meu son as dúas achegas dos grovenses a este proxecto, que supón o seu cuarto traballo. Estes dous temas foron gravados e producidos polos propios Telephones Rouges e Iñaki Bea no estudio Círculo Polar de O Grove.
A masterización realizouna Victor García nos Estudios Ultramarinos Costa Brava en Sant Feliu de Guíxols (Girona).
Telephones Rouges musculan aquí o seu talento ergundo melodías sucias e cincentas, mesturando unha escura enerxía post-punkiana cunha apetecíbel sensibilidade noise. Gute Krankenheit é o mellor exemplo diso, un tema escuro con parte da letra en alemán (algo que dá máis pistas do que semella en referencia á súa proposta sonora) e que raña directamente na raíz do desacougo até inflamala a base de distorsións e ritmos esquizoides.
Ei Meu presenta unha maior luminosidade e desapego da caverna, mais sen deixar nunca de ollar de esguello á porta da cova, ese burato que se ten un nome é ruído, e bendito ruído!
Pódese descargar de balde Max Split a través da bandcamp de Telephones Rouges premendo na seguinte ligazón:  http://telephonesrouges.bandcamp.com/

Porcelain Raft é o alter ego do italiano Mauro Remeddi, o garabato co que asina o seu primeiro traballo, un dos discos que máis expectación tiña creado a raíz dos adiantos publicados a través de facebook, e do que xa falaramos aquí no artigo que adicamos aos discos foráneos máis agardados deste 2012. Ten este seu debut no LP, Strange Weekend, reminiscencias doutras fogos de artificio dream pop que hai ben pouco estouparon para tinguir de mil cores a negra noite do indie, sen ir máis lonxe os M83 que tanto deron que falar o pasado ano. Non hai tampouco moito que no Malas Músicas falamos de Youth Lagoon, outro persoeiro que quixo meter o seu ainda adolescente pé nesta porta. Porcelain Raft podería tamén emparentarse con el, ainda que carece dese verniz de inocencia lo-fi baixo o que se amosa o norteamericano.
Atopamos dentro de Strange Weekend algún intre moi notorio; porén adiviñamos tamén demasiado recheo, acontecéndolle o peor que lle pode pasar a un Long Play, que a palabra Long gañe demasiado protagonismo. De todos os xeitos e xusto admitir que Strange Weekend gaña coas escoitas, superando pouco a pouco a indiferencia inicial que causan os aparentemente monocromáticos cortes.
Mais debullemos a mazaroca:
Comeza esta estrana fin de semana con Drifting In and Out, que poderiamos tomar como un adianto dos parámetros que manexará o disco, mais desde unha óptica máis pop ca o resto dos temas. O anzol perfecto.
Shapeless&Gone é unha canción atractiva, das mellores do LP (que como despois comentai se concentran no seu inicio), cunha acomodación vocal que evoca lixeiramente a elegancia de Brett Anderson e uns ritmos máis bailabeis do que será habitual no conxunto.
Pegamos agora un bo mergullo en augas máis profundas con Is It Too Deep for You?. Sinxela e aterradora, como sumerxirte varios quilómetros no ventre do océano.
Ten Put Me Too Sleep un aire sinxelo. Entra a través dos oidos directamente até o cerebro, e alí formúlanos a seguinte pregunta: onde escoitei eu esto antes? Talvez lémbrame a algunha paranoia post-punk tipo New Order, mais non consigo premer a tecla exacta.
Blackwords é un alambique de tristura, onde ferve o sobrante e destila o preciso, a melancolía. Denota xa un baixón no nervo creativo inicial, mais ainda resiste o esforzo, que desaparecerá tras o derradeiro canto do cisne que supón Unless Your Speak from Your Heart, un delicioso posíbel sinxelo que nos gaña a base duns ritmos repetitivos marca da casa e un poderoso retrouso. A partir de aquí a cousa xa non volta ser o mesmo, coma se na fin de semana de Porcelain Raft rematase o pletórico sábado e comezase un longo de máis domingo de resaca.
The End of Silence aposta de novo inicialmente pola sinxeleza, para ir complicándose aos poucos nun caleidoscopio de suaves tonos. Os xogos coa voz e as aparicións da guitarra sobre o bucle percutido fixan un correcto conxunto.
O citado bucle faise en If You Have A Wish máis atrapallado, menos limpo, polo que a peza gaña  en número de aristas, porén está demasiado recargada de efectos, que acaban aburrindo malia súa brevidade.
Picture é unha pintura costumbrista, cunha letra parva e unha guitarra que entra coma raio matutino a través da xanela. O resultado e cotián, previsíbel e os coros en falsetto estorban máis que aportan. Das máis frouxas do traballo.
E fecha esta estrana fin de semana The Way In, unha insustancial balada a medio camiño entre Moby e Ricchi e Poveri. Intrascendente, si, mais se cabe adecuada para deitarse un domingo pola noite despois dunha longa singladura, xa resgardados na quente Itaca, o noso locus amoenus de confortábel cotidianeidade.
E cando desexemos podemos voltar a premer o play; porque iso é sen dúbida o mellor que ten este traballo, ao que cada vez que lle pasas o ferro lle descobres unha nova engurra, unha nova dobra do tamaño dun val onde evadirse. Magoa de tanto cemento, magoa de tanta masa.

Nota: 6,75/10
O que máis nos presta: Drifting In and Out, Shapeless&Gone, Unless Your Speak from Your Heart.
Semellanzas: M83, Youth Lagoon…
Podes escoitalo en Spotify

Estes son algúns dos directos dos que poderemos gozar neste mes de febreiro que está a piques de comezar. Lembrade que se queredes publicitar algún directo ou corrixir algo do aquí anunciado podedes porvos en contacto connosco a través do enderezo malasmusicasweblog@gmail.com

2 de febreiro, xoves:

- The Gift (Teatro Principal, Compostela)

- Snatch (Glasgow, Sanxenxo)

3 de febreiro, venres:

- Silvia Penide (Sala Garufa, A Coruña)

- Smile (Sala Mardi Gras, A Coruña)

- Carlos Chaouen + Cesar de Centi (Le Club, A Coruña)

- Leilía (Teatro Rosalía, A Coruña)

- Warhead + Bulldozer (Sala Filomatic, A Coruña)

- Cats and Monkeys (Club Cachán, Compostela)

- Ellos y las Orgánicas (La Iguana Club, Vigo)

- Polock (La Fábrica de Chocolate, Vigo)

- Dúo Kie (Sala La Vaca, Ponferrada)

4 de febreiro, sábado:

- Anterga + Mimo (Sala Mardi Gras, A Coruña)

- Le Cûl + Los Santos (Garufa, A Coruña)

- Sidonie (Sala La Vaca, Ponferrada)

6 de febreiro, luns:

- Instrumental… Querido Watson (A Reixa, Compostela)

- Duo Kie + Track Asedio + Bertoh, Senico & DJ.Frasi + As (El Infierno, Vigo)

- Zenttric + DJ Mister Teaser (La Fábrica de Chocolate, Vigo)

- Kain + To Nowhere + Skydancer (La Iguana Club, Vigo)

- Kambotes (Besto Bravo, Chantada)

- Nhio + Santos Morcegos (Pub Carteles, Ferrol)

7 de febreiro, martes:

- The Fleshtones (Sala Mardi Gras, A Coruña)

8 de febreiro, mércores:

- The Last Vegas (Sala Mardi Gras, A Coruña)

-  The Fleshtones (Sala Moon, Compostela)

9 de febreiro, xoves:

- Rivulets (Cachán, Compostela)

- Misfits (Sala Capitol, Compostela)

- B.B. David & The Smokers (La Fábrica de Chocolate, Vigo)

10 de febreiro, venres:

- Big City + Artista Invitado (Sala Mardi Gras, A Coruña)

- Corizonas (Sala Capitol, Compostela)

- Franc3s + Sector de Agitadas (La Fábrica de Chocolate, Vigo)

- Fantasmage + Srasrsra (La Iguana Club, Vigo)

- Dakidarría + Skandalo Gz (Sala Nueve Nueve, Ponteareas)

11 de febreiro, sábado:

- Russian Red + Jane Joyd (Centro Cultura Ágora, A Coruña)

- Pülsar + Elvira (Sala Mardi Gras, A Coruña)

- The Buzzos (A Reserva, Carballo)

- The Idan Raichel Project (Auditorio de Galiza, Compostela)

- Machina + Berri Txarrak (Capitol, Compostela)

- Hamlet (Mondo Club, Vigo)

- Eladio y los Seres Queridos (La Fábrica de Chocolate, Vigo)

- Ñu (Sala La Vaca, Ponferrada)

12 de febreiro, domingo:

- Thin Lizzy (Sala Capitol, Compostela)

15 de febreiro, luns:

- Algodón Egipcio (La Casa de Arriba, Vigo)

16 de febreiro, xoves:

- Tarja (Sala Capitol, Compostela)

- Leilía (Auditorio Gustavo Freire, Lugo)

17 de febreiro, venres:

- Samesugas + The Fuzzbombs (Sala Mardi Gras, A Coruña)

- Nada Surf + Maryland (Sala Capitol, Compostela)

- Telephones Rouges + Disco Las Palmeras! + Colectivo Oruga (Sala Karma, Pontevedra)

- II Air guitar Contest – Bacstage (La Iguana Club, Vigo)

18 de febreiro, sábado:

- Sidonie (Sala Capitol, Compostela)

- Pito de Pikasso + SinArreglo (Sala Moon, Compostela)

- Linda Guilala + When Nalda Became Punk (Playmovil, Vigo)

- Dune + Dr. Bourbon + Xeomantica (La Iguana Club, Vigo)

20 de febrero, luns:

- The Vegabonds (Sala Mardi Gras, A Coruña)

21 de febreiro, martes:

-  Sights & Sounds + Constants (La Fábrica de Chocolate, Vigo)

22 de febreiro, mércores:

- Circio (Teatro Principal, Compostela)

- La Pegatina (Café Cultura Auriense, Ourense)

23 de febreiro, xoves:

- La Pegatina (Sala Capitol, Compostela)

- Bigott (Cafe & Pop Torgal, Ourense)

24 de febreiro, venres:

- Nach  (Ola Green, A Coruña)

- Silvia Penide (Sala Clavicémbalo, Lugo)

- Standstill (Sala Capitol, Compostela)

- La Pegatina (La Fábrica de Chocolate, Vigo)

- Bigott (Mondo Club, Vigo)

- Saldos Arias + Rocking for Tangas (La Iguana Club, Vigo)

- Kambotes (Pub Osíxeno, Celanova)

25 de febreiro, sábado:

- Bigott (Le Club, A Coruña)

- Kiko Veneno + Iván Ferreiro (Teatro Jofre, Ferrol)

- Tora Tora Tora + Fantasmage + Los Cafres (Sala Karma, Pontevedra)

- Diamond Dogs + Artista Invitado (Sala Capitol, Compostela)

- Silvia Penide (Café La Historia, Vigo)

- Oker + Soldier + 2 bandas locais (La Iguana Club, Vigo)

- Nach (Mondo Club, Vigo)

- Soziedad Alkoholika (Sala La Vaca, Ponferrada)

29 febreiro, mércores:

- Neuman (La Kasona, Pontevedra)

Nesta nova edición de Se copias non me enganas a min, engánaste a ti, como cada xoves no Malas Músicas, imos  relaxarnos un pouco e fuxir da polémica escoitando Lady Madonna, de The Beatles e Bad Penny Blues de Humphrey Lyttelton. E digo que imos fuxir da polémica porque ainda que os temas estarán emparellados de por vida, nin se trata dunha copia descarada (só unha inspiración no ritmo e melodía iniciais) nin a historia rematou nos tribunais en medio de pleitos e demandas, como acontecía nas historias que até o de agora tratamos.
Lady Madonna é unha canción escrita por Paul McCartney e acreditada a Lennon/McCartney. Foi editada como sinxelo o 15 de marzo de 1968 no Reino Unido, con The Inner Light na súa cara B. Foi gravada nos estudios EMI en dúas sesións os días 3 e 6 de febreiro do ano 1968, antes de que a banda iniciase a súa viaxe á India.
O son do piano desta canción foi tamén inspirado por un rock-blues de Fats Domino de 1950.

Humphrey Lyttleton foi un trompetista de jazz nacido en Buckinghamshire (Inglaterra) e considerado un dos piares do revival do dixieland en Gran Bretaña.
Bad Penny Blues foi un éxito de 1956, producido por George Martin.

Ben, pois aquí estamos con Ceremonials, o agardadísimo segundo traballo de Florence Welch (aka Florence + The Machine), a soar de novo no reproductor, e eu a pensar se realmente se pode dicir algo novo sobre esta muller que tanto deu que falar desde que o 6 de xullo de 2009 vira a luz Lungs, o seu debut.
Alguén unha vez, a xeito de descalificación, díxome que escoitar a Florence + The Machine era como escoitar a Bonnie Tyler cantando temas de Dido. “Xenial” resposteille “gusto de ambas as dúas”; o despiadado crítico marchou facendo cruces e botando xuramentos, vese que Total Eclypse of the Heart non é moi trendy en 2012.
Para comezar, unha pequena reflexión, que non un reproche (quen son eu, humilde seareiro, para reprocharlle nada a unha das novas deusas da música popular, que conta ademais coa beizón unánime de público e crítica!): Florence, cantas de pinga, xenial, abofé! Tes unha voz preciosa, polo que non é preciso que tentes demostralo continuamente (por exemplo en Never Let Me Go) xa que acabarás convertindo unha virtude nun defecto, en plan Anastasia ou calquera merda así.
Mais metámonos en fariña! Destaca en Ceremonials, ademais da evidente forza vocal de Welch, unha espectacular producción a cargo de Paul Epworth (co que repite); valendo para “espectacular” calquera das acepcións que coñezades da palabra. Como diría o outro: non foron ao barato. Contén respecto de Lungs a mesma épica, ainda que callada nunha tona máis pegañenta, máis sucia se se quere, ficando ás veces coa sensación de que algún tema gañaría se non fose polo overbooking de intrumentos e coros (Seven Devils é un exemplo)
Porén esa épica está preñada tamén dunha atractiva semente espectral, unha fantasmagoría etérea que se manifesta na viaxe astral que supón Heartlines ou en Spectrum, que semella o resultado de gravar no Studio 54 unha vella producción da Hammer.
Os omnipresentes coros de ánimas axudan a remarcar todo ese ambiente, ese halo que percorre Ceremonials de principio a final, dándolle unha solidez que non tiña Lungs. Aquí todos os temas suman, ainda que cada un o fai en función das súas posibilidades.
Malia o alto nivel amosado en todos os temas (cos seus defectos e as súas virtudes), si quero suliñar algún deles en vermello. O primeiro é Shake It Out, un emocionante exercicio de pop épico que te enchoupa desde a primeira nota. Tamén erguín as miñas orellas co pop psicodélico de Lover To Lover, un exercicio de fusión de Aretha Franklin coa Jefferson Airplane. E, como non, a evocadora Breaking Down, que auna a dozura duns crepusculares Fleetwood Mac coa elegancia dos Eurythmics. Gustei abondo da recreación da morte de Virginia Woolf en What the Water Gave Me, mais causoume ao mesmo tempo un grande desacougo, talvez polo que narra.
Rematan de soar os temas engadidos da edición deluxe do disco (que recomendo) e acabo eu tamén de menear o lapis.
Vouno escoitar de novo, que engancha!

Nota: 7,5/10
O que máis nos presta: Shake it Out, Lover To Lover, Breaking Down.
Semellanzas: PJ Harvey, Bjork, Eurythmics, Dido…
Podes escoitalo en Spotify ou Grooveshark

Festa e combate, dous campos semánticos aparentemente contrapostos, mais perfectamente conxugábeis dentro do menú sonoro dos Dakidarría. No seu novo caldeiro chamado Utopías Emergentes atópanse, entre outros moitos ingredientes reivindicativos, os dereitos da muller (Violeta), os dereitos linguísticos (Linguas Ceives) ou as loitas nacionais (Polisario Vencerá), todo ben adobado por unha moi boa execución musical e matizado ao milímetro por unha excelente producción.
Utopías Emergentes é o cuarto traballo da banda, continuación natural da súa anterior proposta Realidades Alienantes. Foi producido por Javier Abreu nos Océano Estudios, mentres que a posterior masterización levouna a cabo Andy “Hippy” Baldwin nos londinenses Metrópolis Studios.
Para este traballo os Dakidarría contaron cunha manchea de colaboracións, entre as que destacamos (un pouco ao chou) as de Xavi (Obrint Pas), Iñaki (Betagarri), Xurxo Souto (Os Diplomáticos de Monte-Alto) ou García (Dios Ke Te Crew). O resultado non pode ser máis apetecíbel, dez descargas adrenálinicas principalmente de punk e ska, mais tamén con elementos  que pendulan desde o oi ata ao hip-hop, pasando polo reggae ou mesmo o folk.
Festa e combate, bailar e pensar, son o ying e o yang da proposta Dakidarría. Elementos independientes e complementarios e nin moito menos novidosos, mais si sublimados por un agarimo milimétrico, case que de laboratorio, que esta xente aportou ao seu traballo que desde xa consideramos indispensábel dentro da escena musical do aquí e do agora, é dicir, galega e contemporánea.
Para rematar desafíote a tentar escoitar Utupías Emergentes sen mover os pés ou sen que se che poña a pel de galiña. A ver se es quen!

Nota: 7/10
O que máis nos presta: A Mocidade Activa, Linguas Ceives, Terra.
Semellanzas: Obrint Pas, Kortatu, Betagarri…
Podes escoitalo en myspace

Tiven a tentación de comezar o post procurando algunha escusa coa que xustificar a nosa presencia o venres ás 00:30 horas no Playa Club: sentounos mal a hamburguesa e tivemos que entrar a vomitar, botáronos droja no colacao ou mesmo que a cidade se inclinara e caéramos alí. Mais imos ser un pouco afoutos, supoño que acudimos atraídos por unha curiosidade morbosa para asistir en directo (ai, que escacho co riso!) á revelación do fenómeno mediático. A penitencia xa a pagamos de sobra.
Unha reflexión: se Mario Vaquerizo interpreta full-time un papel, hai que recoñecerlle o seu esforzo e profesionalidade, pois ten moito mérito manterse dentro da pel dun oligofrénico terminal vintecatro horas ao día e sete días á semana. Se non o interpreta e realmente é o que se ve, deberiamos pensar en lobotomías masivas ou campañas estatais de esterilización, porque empoleirar á condición de star of entertaiment a semellante macaco anoréxico é para que esta sociedade comece un éxodo colectivo e consciente cara a súa extinción.
Mais hoxe estou positivo e quero dicir tamén algo positivo do espectáculo: foi curto, apenas un cuarenta minutos de tedio e ridículo. Polo demáis que dicir: unha banda que non toca conformada por un guitarrista con pose ramonil, unha tipiña en roupa interior a aporrear un triángulo en pleno furor epiléptico, un macarra con gafas de sol apoiado nun teclado e a rock-star máis cutre que abortou ninguén dando tumbos despistado polo escenario adiante, que o único que provocaba era herpes nas retinas e que nin sabía mover a tempo a boca para seguir o play-back.
Do repertorio non vou falar, pois nin moito menos era o peor da noite. Iso si, en tan delirante posta en escena alguén se trabucou varias veces ao darlle ao botón, e comezaban cancións que non debían comezar nese intre e mesmo repetiron temas de xeito case continuado. Un cromo!
Non condeno para nada a ausencia de virtuosismo, moitas bandas xeniais eran uns auténticos patáns coma músicos ou letristas (be-ba-bu-lu-ba, she’s my baby…), así que non é ese o pecado que lles atribúo. Nin sequera (mirade o que vos digo) que toquen en play-back, circunstancia que nunca negaron e da que mesmo están orgullosos. O peor é a falta total de contido da proposta, non é música (é evidente), non é humor (non ten graza), non é teatro, nin cabaret… en resumo, é un enorme zurullo conceptual e unha tomadura de pelo cósmica. Mais aí están, estirando a goma do negocio! E xa levan uns cantos anos.

Nota: 0/10
O que máis nos presta: O malo se breve
Semellanzas: algún choqueiro borracho da rúa da Torre

De todas as opcións para gozar dun bo directo esta fin de semana, hoxe queremos suliñar con lapis vermello o que os estradenses Esquíos darán mañá, sábado 21 de xaneiro, no Badulake (Ordes).
Esquíos están en pleno período de presentación do que é o seu xa quinto traballo Agora si!! …despois igual non (ímolo vendo), no que nos ofrecen un novo catálogo de convulsións punk-rock adobiado cunha pose sincera e exposta a peito descuberto á que se manteñen fieis desde o ano 2005.
Agora si!! …despois igual non (imolo vendo) foi gravado en directo nos Estudios Abrigueiro e producido por Arturo Vaquero. Compoñen o traballo doce esgarros cuspidos directos á faciana e cunhas letras que meten constantemente o dedo na ferida coa intención de facer pupa. O responsábel da confección dos temas (tanto música como letra) é o seu guitarrista, Jorge Rodríguez, agás a adaptación do poema de Novoneyra Se o pasado é pasado, reflectido no disco co nome Dos Tempos.
Esquíos son Jorge Rodríguez (guitara e coros), Pedro Dono (baixo), Miguel Castro (voz) e Jorge Iglesias (batería). No seu directo atoparás unha festa na que todo o mundo, banda e público, é protagonista, cun repertorio a base de breves e acelerados pildorazos punk; xa sabes, actitude e criterio a partes iguais.