Deixo, cun pouco de retraso, o top 15 de MM do mes de xuño:

1. AMY WINEHOUSE: back to black vs DUFFY: rockferry
2. MUSICARTE: cantautores
3. ATAQUE ESCAMPE: galicia es una mierda
4. LIGHTSPEED CHAMPION: falling off the lavender bridge
5. THE GIFT: fácil de entender
6. NAO: as palabras espidas
7. MGMT: oracular spectacular
8. BECK: odelay (deluxe edition)
9. THE MARS VOLTA: the bedlam in goliath
10. CAJUN DANCE PARTY: demos
11. THE HOMENS: tres
12. MIRANDA!: el disco de tu corazón
13. RUFUS WAINWRIGHT: release the stars
14. R.E.M.: accelerate
15. IVÁN FERREIRO: mentiroso mentiroso

preme na imaxe para descargar Third

Non semella Third, terceiro traballo dos británicos Portishead (orixinal o nome), ter sido feito con excesivas pretensións comerciais; mentres a crítica se desfai de xeito unánime en loanzas e aplausos, o grande público halle dar as costas.

Pouco fica nel do seu trip-hop primixenio; Third podería ser a Portishead o que no seu día foi o Kid A a Radiohead, a fuxida por un carreiro tebroso e pechado de silvas dunha banda situada no cumio máis luminoso da súa popularidade.

Third contén once cantigas dramáticas, escuras, desoladoras para a alma, que conforman un disco raro e tortuoso, de audición nada doada e non apto para determinados estados de ánimo; está baseado nunha viscosa arquitectura rexida polas leis da dinámica dos fluídos. A voz de Beth Gibbons é un berro de socorro no medio da noite.

Magic Doors, Small e Nylon Smile poderían considerarse herdeiras do son amosado en Dummy e Portishead, os seus primeiros traballos. O resto son unha grei de inquietantes intres a angustiarnos ben dun xeito máis acústico nalgúns temas e máis industrial noutros.

Portishead optou por levar o seu son á beira do baleiro, inzado de saturacións, acoples, graves insólitos e improvisacións domésticas.

Pasen, escoiten, sintan.

Venres 4 de xullo (concertos a partires das 22 h.):

- Obrint Pas (Países Cataláns)
- Os tres trebóns (Galiza)
- Boom Club (Francia)
- Humble (Portugal)

Sábado 5 de xullo:

21h. Concerto na Carpa da Diversidade:

- Dúa Keresú (música galega-guaraní)
- Xerock (rock galego)

00.00 Escenario principal:

- Banda Bassotti (Italia)
- Bob da Rage Sense (Angola)
- Nao (Galiza)
- Supersanwich (Galiza)

Domingo 6 de xullo:

21.30h. Tuna Rastarari (fusión en galego)

Luns 7 de xullo:

13h. Bellonmaceiras Quinteto

Martes 8 de xullo:

13h. Serra-lhe aí!!!

Mércores 9 de xullo:

13h. BONOVO

Tódalas actividades no Parque Municipal da Cachada.

PD: adivinade que grupo político do concello de Boiro está tratando de impedir a actuación de Banda Bassotti. Hainos que sonche ben cansinos…

O venres 4 de xullo terá lugar na sala Coliseo de Pontedeume a partires das 22 horas un concerto de punk-rock coas bandas:

· Skacha: mítico grupo vigués de street-punk

· Arenga: potente punk-rock desde Pontedeume

· Kaskarria Punk!!: punk entolecido desde Cariño.

A entrada custa 6 €. Non faltedes.

Chega o verán e con el os distintos festivas e festas repartidos por toda a xeografía nacional, sendo o Cultura Quente de Caldas de Reis xa todo un clásico logo de once edicións. Esta cita caracterízase pola diversidade multidisciplinar da súa proposta (que podedes consultar polo miúdo na web oficial do festival). Se nos cinguimos ao eido musical quedoulles un cartaz bastante currado, onde se mesturan diferentes estilos e musicas, como o exotismo folclorista de Taraf de Haidouks ou Café Tacuba, o máis coñecido indie-pop-rock de The Sundays Drivers ou Vetusta Morla ou as propostas máis electrónicas de Alex Gopher ou John Aquaviva.

Haberá, logo, que deixarse caer por Caldas esa fin de semana.

Por certo, tanto a entrada como a acampada son de balde.

preme na imaxe para voar ao myspace de Diadermine

Esta semana estiven atrapado polos sons dunha parella, procedente de Boiro unha metade e de Rianxo a outra. Os seus nomes son Alberto e María, pero en conxunto forman un dos dúos de super-heroes máis perigosos dos moitos que actúan por estes lares: Diadermin, os nosos particulares Yo la Tengo, Stereo Total ou The Kills.
O ano pasado publicaron unha maqueta chamada Ostras Carnicero, onde ofreceron todo un catálogo de improvisación electrónica, experiencias Lo-Fi e fachenda punk.
Diadermin empregan nas súas aventuras guitarras de segunda man (das baratas), casiotones de xoguete e unha roland doada de transportar.
Ao igual que o Equipo A sobreviven como soldados de fortuna, así que se queredes contratalos podedes facelo en filtroyo@yahoo.es
Pasade polo seu myspace para comprobardes do que son quen estes rapaces. Eu ultimamente non saio de alí.

preme na imaxe para acceder á web do festival

Este vindeiro sábado 21 de xuño celebrarase na praia de Valarés (Ponteceso) a xa quinta edición do festival Con V de Valarés. Este festival foi argallado por un grupo de amigos como unha alternativa á masificación ás festas da zona, ofrecendo outra posibilidade á mocidade da vila de Ponteceso e arredores para a noite de San Xoán. A iniciativa foi medrando cos anos en asistencia, actividades e organización, establecéndose así como unha data imprescindíbel no panorama musical do país.
A parte reivindicativa desta xuntanza ven dada pola reclamación do auténtico topónimo desta praia pontecesá, Valarés con V, como avala un artigo do especialista Fernando Cabeza Quiles.
O cartaz deste ano está conformado polas seguintes bandas:
- Niños Mutantes: estes granadinos son xa unha referencia dentro do power-pop do estado; presentan novo disco, Todo es el Momento, logo do seu gorentoso álbum de versións.
- Woocake: banda galega de pop-rock resultado dunha variada amalgama de influencias (sons dos 60, punk, new wave,…).
- MEU: estes coruñeses contan como vocalista con Nacho Mora, todo un ex da Elephant Band. O vindeiro 11 de outubro ponse á venda o seu novo traballo, Did You Hear? (Rock On!).
- Sac Noir: Cosmopolita grupo de jazz que incorpora no seu repertorio distintos tipos de música, como a Claismer xudía, a musette francesa ou a música folclórica (galega incluída).
- Pecharan o evento DJ The Cricket e Mahoney VJ.

Enviáronnos desde a plataforma A Regueifa información sobre o novo disco de Projecto Mourente, Kara.o.ke., que paso a compartir con todos vos a continuación. Podedes descargalo de balde premendo na imaxe de arriba.

Kara.o.ke componse de quince novos temas de techno-pop en galego nos que Carlos Valcárcel amosa de novo a súa paixón polas melodías pop e a pista baile, apropiándose da herdanza de clásicos coma New Order, Erasure, Pet Shop Boys ou Depeche Mode para encher ese necesario espazo na escena galega.

Editado baixo licenza copyleft  tanto en mp3 como en CD por A Regueifa Discos, o disco contén once temas novos, unha versión do Non podo máis de The Homens e tres remesturas a cargo de Fanny + Alexander, Colectivo Oruga e Cable. Cunha actuación no Festival Artenativa de Valga arrincará este mes de agosto unha serie de concertos de presentación de Kara.o.ke, xa en formato cuarteto tras a incorporación de guitarra e baixo ao seu set ao vivo. Tamén ven de estrear o primeiro videoclip deste novo álbum, do tema Os piores inimigos:

Tras o verán o selo A Regueifa Discos continuará a súa andaina no apoio do indie cantado en galego coa edición dos novos discos de Noise Project (post-rock dende Valga) e Colectivo Oruga (indietronica dende Ponteareas), que se sumarán a un catálogo ao que xa pertencen os recentes discos de Fanny+Alexander (Finais dos 70s, comezos dos 80s, 2007) e Ataque Escampe (Galicia es una mierda, 2008).

Envíame Miguel Alonso, cantautor e presidente da Asociación MusicARTE de Compostela, información sobre distintos temas que atanguen a dita asociación.

En primeiro lugar comunícame o enderezo do seu recentemente estreado blog, sito en http://asociacionmusicarte.blogspot.com, do que teremos unha ligazón permanente a partires de agora en MM.

Tamén aproveita para presentar o primeiro proxecto saído desta experiencia asociativa: MusicARTE Cantautores, un cd recompilatorio de música de autor novel de todo o estado, e que inclúe 10 temas dos cantautores Jorge Castro, Jose Goterris, Luís Ruiz, Carlos Siles e o propio Miguel Alonso.

Este traballo sae por fin á luz despois de non poucas vicisitudes, grazas fundamentalmente á teima destes rapaces en sacalo adiante. Poderédelo gozar de xeito gratuíto baixándoo nun arquivo zip ao premerdes a imaxe da parte superior do post. Aínda que a descarga é de balde, a asociación recebe unha porcentaxe dos ingresos por publicidade desta páxina, así que non sexades langráns e animádevos, que merece a pena.

preme na imaxe para descarga o disco

MGMT (contracción de The Management) é un dúo procedente de Brooklyn formado por Ben Goldwasser e Andrew VanVyngarden. Coñecéronse na Universidade de Wesleyan (Conneticut), e foi alí onde gravaron un primeiro EP que contiña o seu grande éxito ata este intre Time to Pretend; este EP chegou ás mans do naquel entón directivo da Columbia, Steve Lillywhite (quen fora produtor de xente como U2 ou The Rolling Stones), que inmediatamente se puxo en contacto coa banda para chegar a un acordo para gravar catro discos, o primeiro dos cales é este Oracular Spectacular.

O traballo, producido por Dave Fridmann, bebe de diferentes e interesantes fontes, peneirando desde a psicodelia californiana dos 60 á música que nos 80 se facía no seu NYC natal.

Pero se falamos de influenzas deste dúo, que conta con afamados parentes e antepasados como Happy Mondays, The Flaming Lips ou Of Montreal, temos á forza que falar do seu pai: David Bowie, concretamente o do Ziggy Stardust, e se desexades lembraremos tamén aos seus irmáns bastardos, os Arcade Fire. Todos viven xuntiños na grande casa do glam e a psicodelia, onde MNGT ocupa polo intre unha habitación pequena.

Sei que ultimamente me queixo arreo da falta de compactidade na calidade dos traballos, e este Oracular Spectacular non é unha excepción; pero todo se lle perdoa pola presenza de dous temas que me prestan tanto que exercen o rol dos xustos precisos para salvar Sodoma e Gomorra. Trátase da xa mencionada Time to Pretend e de Kids, aptas ambas para gozalas co reprodutor a tope, tanto na casa como nalgunha disco-tasca perdida da man de deus.

Vexamos que vos parecen.