preme na imaxe para baixar o disco
Facía xa catro anos que a banda de Athens non daba sinais de vida; foi por aquel entón cando publicaron o deostado (inxustamente baixo o meu criterio) Around the Sun.
Por fin en abril de 2008 saíu á luz Accelerate, anunciado polos iluminados e entendidos como “a volta as súas orixes”. ¿Pero iso non o fixeran xa con Monster? ¿non se volvera de novo a falar do mesmo cando saíron New Adventures in Hi-Fi e Up? en resumo, máis peras mentais de flipados ou pura estratexia de marketing por parte da Warner (ou ambas cousas, claro).
Persegue tamén a este novo traballo outro tópico remiano, o de “mellor disco desde Automatic for the People”. ¿Que dicir? pois que non, que nin Around the Sun era o zurullo no carabullo que algúns quixeron vender a touro pasado (porque cando saíu tamén era “o mellor disco desde…”) nin Accelerate é o novo Document, como agoiran algúns ciber-gurús musicais.
Con todo si presenta este último unha baza moi importante ao seu favor: R.E.M. recupera compactidade doutrora e volta a soar como unha banda, e non como unha mera adición de bos músicos, circunstancia que se repetía desde 1997, ano en que Bill Berry abandonou a nave.
Accelerate é o 14º traballo de R.E.M., e conta como principal característica unha inmediatez maior que os seus predecesores, con temas máis contundentes, aínda que sen afastar o compromiso das súas letras. O disco componse de 11 temas, cunha duración total duns 35 minutos.
Esperta o álbum con Living Well Is The Best Revenge, un tema ruidoso, onde destacan un baixo potente e a acostumada corrección nos coros.
Man-Sized Wreath non baixa a intensidade, contando ademais cun dos retrousos máis pegañentos do disco. En boa xustiza debería ser sinxelo.
Precisamente chega a continuación o que foi o primeiro sinxelo deste Accelerate, Supernatural Superserious: guitarras, enerxía e sinxela asimilación fan deste corte o avance perfecto para este traballo.
Hollow Man é unha historia contada en primeira persoa que comeza pausadamente ao máis puro estilo Everybody Hurts, pero no retrouso acelerase forzada e sen vaselina, levando o tema a unha indefinición que o prexudica.
Houston apoiase tan só nun órgano e nunha guitarra acústica (ao vello xeito de Low) para facer denuncia política.
Accelerate (a canción que lle da nome ao álbum) semella unha peza do Monster vernizada, mentres que Mr. Richards carga contra a administración Bush con feituras power-pop e morriña beatleliana.
Until The Day Is Done é un medio tempo nun lugar intermedio entre a épica e a desgana.
Sing For The Submarine ten a forma dun pesadelo que permite a Stipe amosar o seu rexistro vogal máis escuro.
O traballo remata como comeza, con dúas labazadas sonoras chamadas Horse To Water e I’m Gonna DJ, que te deixan cun bo sabor de boca.
Accelerate promete e ilusiona máis do que finalmente é quen de dar, e fica ao escoitalo a dúbida sobre o seu resultado se non xogase tanto coas intermitencias da súa intensidade; pero aínda así é un disco moi correcto, superior á maioría dos que diariamente se publican.
