JOSH ROUSE: country mouse, city house

13 Nov

0i16465countrym_.jpg

preme na imaxe para descargar o disco

Josh Rouse non é un artista. Polo menos da clase coa que adornar habitacións coas súas fotos ou para citar nalgunha situación de emocións extremas. Pola contra, é un señor que desde o seu debut discográfico Dressed Up Like Nebraska (Slow River, 1998) saca un disco por ano, con dez cancións concienzudamente compostas e arranxadas nas que fala de sufrimento sen atentar contra a súa propia vida no proceso. Tal cal outros tipos de baixo perfil como Ron Sexsmith ou o seu amigo Kurt Wagner (Lambchop), Josh Rouse escribe as cancións para evitar vivilas.
Tampouco poderiamos dicir que buscou o lugar máis eficaz para impulsar a súa carreira. Logo de vagar por diversas cidades de Estados Unidos, o noso trobador pousado instalouse fai 3 anos nun pequeno pobo español e desde alí mantén a súa regular publicación de discos, sen planear a dominación mundial, precisamente. O que segue creando Josh Rouse (esta vez sen o omnipresente Brad Jones na produción) son pequenos compendios de historias (a maior parte, tristes), harmonizadas e rexistradas do xeito máis pulcra posible, sen perder un chisco de emoción niso. Xa deu conta diso na homenaxe á súa banda sonora infantil que é 1972 (Rykodisc, 2003) , na concreción pop de Nashville (Rykodisc, 2005) e na placidez de Subtitulo (Nettwerk/Bedroom Classics, 2006).
En Country Mouse, City House, segue o mesmo intento de reutilizar ao soft rock dos 70s e ao indie rock dos 80s como roupaxes alternativas segundo a intención da canción. Así como no pasado Winter in the Hamptons exhalaba un indiscriminado tufillo a Johnny Marr; e 1972 ben podía estar presente nalgún vello disco de James Taylor; agora Nice to fit in e Italian dry Ice, respectivamente, xogas bazas similares. Tamén está o folk-pop debedor de Tom Petty na inicial Swettie e o recordo de McCartney en Pilgrim para abarcar a totalidade de rexistros do ex norteamericano.
E para contar as súas historias tamén.
Se fai algúns anos cantaba cousas como She was feelin’ 1972/ Groovin’ to a Carole King tune/ is it too late, baby?/ is it too late? cun arranxo case extraído de Rickie Lee Jones; hoxe narra: He’s all day sleeping /He sleeps until the night(…) domesticated lovers / breakin’ each other’s hearts cun fondo que recorda indefectiblemente a Paul Simon. Nese lugar intermedio entre a desnudez absoluta dun José González e o exceso de ornamentación dun Bright Eyes; Josh Rouse renova en Country Mouse, City House o seu gusto polo acabado preciosista, cheo de detalles na produción (cordas e sobre todo metais en boa parte dos tracks) que sempre van en función da intencionalidade de cada canción individual.
Máis que demandar atención por parte do oínte, o último disco do cantautor norteamericano mantense como un acompañante silencioso, que se mostra afable á escoita reiterada. É aí onde se van descubrindo as pequenas sutilezas de produción que só resaltan a claridade compositiva xa percibida desde un comezo. Nun mundo de estímulos mediáticos invasivos, Country Mouse, City House é o máis próximo a unha boa película clásica que poidas atopar por aí.
 

fonte: super45.cl

Xira de Josh Rouse (novembro de 2007)  

Nov 21 Teatro Murcia
Nov 22 Joy Eslava Madrid
Nov 23 Cormoran Valencia
Nov 24 Bikini Barcelona
Nov 26 Aula Magna Lisboa
Nov 27 Teatro Circo Braga
Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: