BLOC PARTY: intimacy

11 Set

preme na imaxe e escoita

A “alarma silenciosa” ca que catro rapaces do East London decidiron comunicarlle ao mundo a súa existencia non foi tal; resultou o estoupido xordo do primeiro foguete da alborada, que racha o silencio da moribunda noite e pronostica xoldra. A partires dese intre máxico pode gozarse ou non da festa, pero xa non sobrevive no interior dos participantes esa inicial sensación de sorpresa.

A Weekend In The City convertiuse desde o seu lanzamento na primeira víctima das odiosas comparacións as que serán sometidos todos e cada un dos traballos que Bloc Party decida facer, aos que xa de saída se lles catalogará como “inferiores a Silent Alarm”.

Kele Okereke na voz e na guitarra, Russell Lissack na guitarra, Gordon Moakes no baixo e nos coros e Matt Tong na batería conforman Bloc Party.

Intimacy  (Wichita Recordings, 2008), o seu terceiro traballo, veu a luz o pasado 21 de agosto no seu formato dixital, quedando desde entón pendurado na rede coa posibilidade de baixalo previo abono do prezo estipulado. Os interesados en adquirilo no seu formato físico deberán agardar ata o 28 de outubro; neste formato inclúense algúns cortes non presentes no dixital. O disco foi producido por Paul Epworth e Jacknife Lee, quenes xa colaboraran coa banda nos seus anteriores traballos.

Intimacy ofrécenos dez temas continentes de, no que atinxe a súa temática, unha manchea de pantasmas, alusións á morte, ao desamor, a enfermidade e algunha que outra referenza mitolóxica.

Ares abre a viaxe polo tunel do misterio cun caldeirazo de distorsión e lixo electrónico na faciana do pasaxeiro, susto inicial agravado coa voz de Okereke mesturándose en diferentes planos e coas frases montándose continuamente unhas sobre as outras.

E falando de misterios, un dos meirandes desta viaxe é: ¿por que se escolleu Mercury como primeiro sinxelo sendo un dos cortes máis frouxos do disco? O tema, que segue un pouco na mesma liña que iniciara Ares, lembra a unha versión edulcorada de The Prodigy. A sinalar tamén a cantidade inxente de veces que se repite a palabra Mercury ao longo da súa duración, perto dunhas 50.

Halo é posíbelmente o mellor corte do álbum; pode que o único con capacidade para opositar para o seu ingreso no Silent Alarm. Unha batería en pleno proceso de epilepsia, sumada a unhas guitarras cheas de aristas e o queixume afastado da voz, compoñen a fórmula maxistral que xa os levara ao éxito co seu debut.

Biko ofrécenos o primeiro intre de repouso do disco, un compendio de frustracións con base dixital que medra segundo avanzan os segundos.

Trojan Horse bota a cabalgar no medio da opaca nube de po levantada por unhas guitarras curiosamente distorsionadas; a suciedade imperante vai despexando a pouquiños, ata resultar no seu conxunto unha canción bastante compacta. Por certo, nunha das transicións a guitarra trouxome á cabeza a Editors.

Outro momento de calma. Signs iníciase cunhas campaiñas ás que se une posteriormente un latexo electrónico. Acústica intimista para un tema que, por algunha razón, non acaba de funcionar.

One Month Off sona a xenuino Bloc Party, poderosa e cuns riffs moi logrados, pero tamén cun exceso de fanfarria na produción.

Zepherus desconcerta con eses coros de ópera barroca; non sei onde pretendían chegar, pero sen dúbida ficaron a medio camiño.

E continúa o desconcerto. Con Better Than Heaven dan outro timonazo cara atmósferas de desacougo. Este tema podería resumir o álbum: inicio electrónico e esquizofrenia guitarreira no final. Un pouso de indefinición lixa o fondo do vaso.

Remata este traballo con Ion Square, unha bomba de reloxería que xamáis chega a estoupar, prometendo máis do que finalmente da. De tódolos xeitos é unha boa canción, das mellores deste Intimacy e perfectamente elixida como peche.

Continúo a preguntarme se realmente A Weekend In The City era un traballo tan malo como moita xente se empeñou en proclamar. É probábel que todos estes paus levaran a Bloc Party a tratar de afastarse dun excesivo encorsetamento da súa proposta, pero o camiño que escolleron para facelo conduciunos a unha silveira de samplers vacuos e mesturas rococós, escarallando así o traballo cunha excesiva produción. As guitarras, o auténtico formigón desta obra, son as que sustentan como poden aínda de pé o edificio.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: