CONSIDERACIÓNS CEIBES E VAGAS SOBRE O CONCERTO DE THE KILLERS EN BADALONA (21/03/09)

28 Mar

the-killers

  • Pasarei de valorar a acústica do recinto, xa que estamos no mesmo de sempre. Un pavillón de deportes está feito para o que está feito, non para a realización de concertos. De tódolos xeitos (agás os teclados, que por veces soaban un pouco raros) podo afirmar que na pista a acústica era aceptábel. Algunha das persoas que viron o concerto na grada, pola contra, queixáronse de excesivo eco e distorsión.

  • Daba a impresión de que a seguridade no interior do recinto era case testemuñal. Cando, a piques de comezar o concerto, ollamos as gradas a rebentar, máis dun comezamos a temer que moita desa xente quixese baixar á pista. Afortunadamente foron poucos os que saltaron. Pola contra no exterior si se podía apreciar esa seguridade, concretamente no acceso ao pavillón. Esa é a causa de que non teñamos imaxes do concerto, xa que a Vintxuca non lle deixaron pasar a cámara alegando “que era demasiado grande e podíalla guindar a alguén.” Cousas veredes. Por suposto na pista había moitas cámaras meirandes ca dela, só era cuestión de agochalas un pouco.

  • Antes de pasar ás consideracións puramente musicais sinalar a nosa mala sorte de situarmos, nun recinto ateigado con 16.000 persoas, ao carón dos asistentes máis parvos. Mentres na pista todo o mundo se adicaba a botar, cantar e bailar, estes infrahomiños adicábanse a empurrar, dar cobadazos e mantear aos colegas. Polo sotaque e as maneiras semellaban ser habitantes da zona centro da meseta. Non pretendo afirmar con isto que tódolos habitantes desa rexión peninsular sexan parvos, pode ser simplemente que a casualidade nos leve a turrar sempre cos máis trosmas.

  • Supoño que as dúbidas que moitos tiñan sobre a posibilidade de transmitir ao directo os temas de Day&Age quedaron disipadas; non só se amosaron útiles para o directo, senón que, con contadas excepción, resultaron posuír unha grande capacidade de motivar á xente (nalgúns casos coa incuestionábel axuda da radio-fórmula, algo do que os temas dos discos anteriores careceron).

  • Se a parte instrumental foi correcta, a voz de Brandon Flowers foi perfecta e non tremeu nin un só intre. Excepcional.

  • Como seareiro de Joy Division só podo agradecer a versión de Shadowplay. Iso si, moi pouco arriscada.

  • Case todo o mundo coincidía en que a curta duración do concerto (unha hora e media, bises incluídos) viuse compensada pola intensidade do mesmo, sen apenas deixar ocos para o repouso.

  • Afirmar que gostei da versión acústica de Sam´s Town e incluso a considerei precisa, a pesares dos abundantes paus que lle deron.

  • Tamén me pareceu axeitada os temas escollidos e a orde elixida, aínda que botei en falta Losing Touch e algunha dos poucas temas máis lentos que teñen (quizais Glamorous Indie Rock&Roll ). Pero non se pode facer un repertorio ao gusto de todo o mundo.

  • Reafírmome na miña idea de que When You Were Young, elixida para rematar o directo adornada por bengalas e explosións, é a mellor canción de The Killers.

  • Pode que Mr. Brightside fose o intre máis intenso do concerto, quizais polo que se fixo de rogar e a expectación da xente. Tamén fixeron vibrar ao público For Reasons Unknown, Somebody Told Me, Smile Like You Mean It, Bones, Read My Mind,…

  • Considero tamén que o próximo álbum dos de Las Vegas definirá o futuro da banda. Se fan un bo disco ou se atopan cunha boa repercusión nos medios en tres ou catro anos serán quen de encher estadios, enchendo un espazo mediático que leva ocupado anos e anos polas mesmas bandas.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: