BON IVER foi nomeado como mellor LP do ano por Pitchfork

20 Dec

Como cada mes de decembro Pitchfork Magacine saca unha lista cos que, ao xuizo dos seus redactores, son os 50 mellores discos do ano. Este 2011 o privilexio de ocupar o primeiro lugar nesa lista correspondeulle a Bon Iver, nome da banda de Justin Vernon, co seu disco homónimo. Esta é a traducción ao galego do comentario de Amanda Petrusich que acompañaba a esa distinción:

Bon Iver pode ser o disco que libere a Bon Iver do mito de Bon Iver: da saga creativa repetida sen fin (a cabana, o desacougo, Wisconsin), das evocacións detalladas da súa barba, das alusións cargadas a súa colaboración con Kanye West. Bon Iver ábrese con seis segundos de silencio, un claro. Téñase isto en conta.

A diferencia de For Emma, ​​Forever Ago do 2008, que operaba principalmente nun establecido lenguaxe folk, Bon Iver é descoñecido, amplo e en clave de procura constante. Aquí, extendido sobre un brillante soft rock, o falsete de Justin Vernon está impregnado de devezo infantil, non por unha persoa ou por un sitio, mais ben por un sentido. El empuxa a voz a altitudes extremas, manipulándoa dun xeito que se sente á vez xenerosa e modesta; fundíndoa sobre a superficie destas cancións, convertíndoa noutro estrato, nunha textura, nunha doada analoxía a todos os teclados e ao saxo e a unha guitarra cargada de efectos especiais. Falando das abundantes capas do álbum – e hai ducias, amoreadas como ladrillos – sen empregar unha lenguaxe parva (mesmo Vernon referiuse a estas cancións como “paisaxes sonoras”) ou metáforas apenas abarcabeis que demostraron ser un desafío para a crítica. En última instancia, chega con dicir que Bon Iver está maxistralmente montado – todo un ambicioso exercidio (ás veces devastador) de arranxos de son.

Está tamén o confuso arco narrativo do disco. As cancións titúlanse como lugares reais (“Lisbon, OH”, “Calgary”), e lugares falsos (“Hinnom, TX”, “Minnesota, WI”) mais non hai diferencias significativas entre o real e o imaxinado. Grande parte de Bon Iver refírese á memoria – en como o paso do tempo afecta aos nosos corpos e ao xeito en que amamos, o xeito de afrontar os erros do pasado, en como abandoamos as versións anteriores de nós mesmos- e con ese obxectivo, Vernon destápase como un letrista forte de xeito enganoso, mesturando frases sen sentido (“Armor let it through, borne the arboretic truth”), con referencias deliberadamente específicas  (“3rd and Lake, it burnt away/ The hallway was where we learned to celebrate”). É a lóxica dos soños, o xeito en como funiona a memoria. E mentres os ointes terían a tarefa de aportar o texido conectivo, Vernon e os seus aliados ofrécenlles un amplo apoio, unha rúbrica para a introspección. Ás veces, estas cancións comezan a soar como Mad-Libs emocionais, e unha declaración de “eu non son marabilloso”, coa súa insoportábel combinación de arrogancia e humildade, convértese nun símbolo indiscutíbel, un espazo en branco para encher. Unha conclusión que calquera tipo de autoreflexión sobre o 2011 podería ter causado.
Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: