NANCYS RUBIAS NO PLAYA CLUB (a coruña 20/01/2012): merda catódica

23 Xan

Tiven a tentación de comezar o post procurando algunha escusa coa que xustificar a nosa presencia o venres ás 00:30 horas no Playa Club: sentounos mal a hamburguesa e tivemos que entrar a vomitar, botáronos droja no colacao ou mesmo que a cidade se inclinara e caéramos alí. Mais imos ser un pouco afoutos, supoño que acudimos atraídos por unha curiosidade morbosa para asistir en directo (ai, que escacho co riso!) á revelación do fenómeno mediático. A penitencia xa a pagamos de sobra.
Unha reflexión: se Mario Vaquerizo interpreta full-time un papel, hai que recoñecerlle o seu esforzo e profesionalidade, pois ten moito mérito manterse dentro da pel dun oligofrénico terminal vintecatro horas ao día e sete días á semana. Se non o interpreta e realmente é o que se ve, deberiamos pensar en lobotomías masivas ou campañas estatais de esterilización, porque empoleirar á condición de star of entertaiment a semellante macaco anoréxico é para que esta sociedade comece un éxodo colectivo e consciente cara a súa extinción.
Mais hoxe estou positivo e quero dicir tamén algo positivo do espectáculo: foi curto, apenas un cuarenta minutos de tedio e ridículo. Polo demáis que dicir: unha banda que non toca conformada por un guitarrista con pose ramonil, unha tipiña en roupa interior a aporrear un triángulo en pleno furor epiléptico, un macarra con gafas de sol apoiado nun teclado e a rock-star máis cutre que abortou ninguén dando tumbos despistado polo escenario adiante, que o único que provocaba era herpes nas retinas e que nin sabía mover a tempo a boca para seguir o play-back.
Do repertorio non vou falar, pois nin moito menos era o peor da noite. Iso si, en tan delirante posta en escena alguén se trabucou varias veces ao darlle ao botón, e comezaban cancións que non debían comezar nese intre e mesmo repetiron temas de xeito case continuado. Un cromo!
Non condeno para nada a ausencia de virtuosismo, moitas bandas xeniais eran uns auténticos patáns coma músicos ou letristas (be-ba-bu-lu-ba, she’s my baby…), así que non é ese o pecado que lles atribúo. Nin sequera (mirade o que vos digo) que toquen en play-back, circunstancia que nunca negaron e da que mesmo están orgullosos. O peor é a falta total de contido da proposta, non é música (é evidente), non é humor (non ten graza), non é teatro, nin cabaret… en resumo, é un enorme zurullo conceptual e unha tomadura de pelo cósmica. Mais aí están, estirando a goma do negocio! E xa levan uns cantos anos.

Nota: 0/10
O que máis nos presta: O malo se breve
Semellanzas: algún choqueiro borracho da rúa da Torre

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: