FANTASMAGE: fantasmage

8 Mai

Unha lenda urbana sobrevive xeración tras xeración desde a década dos 30 do século pasado: a da existencia de crocodilos a viviren, ceibes e agochados, nos sumidoiros dalgunhas grandes cidades. Estes reptiles terían sido adoptados como mascotas cando non eran máis ca unhas exóticas lagartas cos cairos afiados de máis. Ao iren medrando chegaba un intre que non había terrario que fose quen de fechalos, o que se sumaba ao perigo latente reflectido nun ollar desexoso da carne mol cosmopolita. Todos supoñeredes como remata esta historia: o coitado saurópsido é botado polo burato do inodoro como xeito máis doado de facer esvaecer esa ameaza instalada no civilizado corazón da urbe.

Eu gusto de imaxinar unha escura civilización de seres escamosos, de ollos saltóns e longas mandíbulas coroadas de dentes asasinos, a viviren baixo rúas e avenidas. Un reino de mentes maquinantes a urdiren o plan perfecto polo cal saír á luz e sementar o caos da venganza. Unha cultura á que poder unirse, previa metamorfose reptiliana, e que capta aos seus prosélitos en tenebrosos sotos onde sonan, día e noite, músicas tan hipnóticas coma desacougantes.

O primeiro LP de Fantasmage ben podería ter un lugar preferente dentro da banda sonora deses ceremoniais subterráneos.

Os compoñentes de Fantasmage levan anos agochados nas catacumbas da cidade olívica. Andrés Magán (guitarra e voz) militou activamente en Anenome, perpetrando tamén cartaces e deseños para outros habitantes do inframundo como os Triángulo de Amor Bizarro ou Telephones Rouges. No historial criptozoolóxico de Daniel Nicolás (batería e voz) aparecen nomes como Los Arenas, Noon ou March, aínda que sen dúbida o que máis me bate no ollo é o de Indómitos, trío vigués que sacudiu a finais do 2008 os alicerces do rock´n´roll nacional coa aparición dun lembrado LP homónimo en El Beasto, para a continuación voltaren ao seu agocho deixando unha boa grei de siareiros sedentos das súas vibracións underground.

O pasado 18 de abril Fantasmage abriu a trapela e soltou o cebo: un flamante primeiro longa duración gravado no estudio de Manu G. Sanz en Tomiño, e publicado a través do selo asturiano Discos Humeantes; o disco é unha caixa con 12 caramelos  de sabores garage e punk, mais envelenados con noise e new wave; presentes, importantes, aínda que non tan obvios.

Estas doce miudas pílulas de azucrada pezoña non adoitan aventurarse alén dos dous minutos de duración, agás en precisas composicións máis dilatadas como a que abre o traballo: 1,2,3,4,5,6, vuelta a empezar! Cando escoites este retrouso podes darte por perdido, pois xa trabaches no cebo. O son de guitarra e batería enchoupará o teu tímpano, e acto seguido o teu corpo pasará a estar dominado pola paranoia e o desasosego, manifestándose  mediante violentos e gozosos espasmos causados pola distorsión. Vuelta a Empezar estaba xa incluída na maqueta de presentación de Fantasmage, sendo regravada para este traballo. Unha delicia.

Huesos é unha tímida cancionciña namorada de ritmo máis lento e pretensións antropofáxicas.

En Hay Bulla o ritmo recupera a súa frecuencia máis frenética e a melodía volta esmagarnos contra o chan, presión que non desiste con Tu Adicción e a súa repetitiva e opresiva guitarra.

A batería marca o comezo de Metido entre Sombras e anticipa unha das mellores composicións do LP, cuxos riffs sitúana no reverso tenebroso de Los Brincos, coordenadas nas que a dupla viguesa continúa en La Miedosa.

En Familia empoleira de novo o son aos ombreiros do garage, nunha sutil mais efectiva desviación respecto aos dous anteriores cortes. E alí subidos permanecen en Fresa Salvaje, un curioso cover de Camilo Sexto, e Ella es un Espectro.

La Fiesta é frenética e speedica: “te embrujaremos, no hay vuelta atrás”. E vaia se o consiguen! Unha cesura silenciosa divide a peza en dous hemistiquios imperfectos, o segundo dos cales é meramente instrumental.

Camándula mantén o músculo e Vaciado fecha o traballo no que ao principio semella ser un tranquilo medio tempo, mais que de vagar vaise retorcendo e electrificando.

Fernando Vidal Olmos describía no seu Informe sobre Ciegos un subterráneo baixo a cidade de Buenos Aires que tecía, desde a igrexa da Sagrada Concepción do bairro de Belgrano, unha rede de cavernas e pasadizos que percorrían o subsolo da capital porteña. Todo ese inframundo non era máis que o reflexo paranoico dos medos do protagonista. “Hai unha certa beleza no horror”, decía Sábato. Hoxe tocoume imaxinar todo ese universo habitado por crocodilos. E é belo embarcarse na arrepiante e fermosa visita a Reptilandia que supón a escoita do primeiro longo de Fantasmage. Por algo son uns dos mellores embaixadores dese reino na superficie.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: