THE LOST OMELETTE-MAKERS: crisis de mediana identidad

24 Xul

Pica na imaxe para acceder á bandcamp de The Lost Omelette-Makers

Segundo o modelo aristotélico, a arte consiste basicamente na imitación. No caso da poesía (no sentido máis amplo do termo), esta imitación pode reflectir o comportamento (e non só á persoa como entidade física) de quen está nun plano moral superior, dando lugar á traxedia ou a epopea; ou nun plano inferior, dando lugar á comedia; a imitación de comportamentos humanos similares ao noso non ten (en base a esta teoría) valor poético, aínda que o modelo non dramatizados como o Big Brother amosaron nos últimos tempos ser quen de atraer a atención masiva do espectador a xeito de poesía da cutrez supina. Daniel Santos (o nome agochado detrás do proxecto The Lost Omelette-Makers) consigue no seu primeiro Longa Duración unha dramatización pop do cotián lonxe dos charramangueiros esquemas cos que decote este se amosa. Cunha métrica variada e ritmos cambiantes, este drama é válido para calquera época do ano, sendo especialmente ideal para o verán.

Porque hai versos que xustifican toda unha obra, e “cada vez que nos deitamos debería ser día santo mundial”, por exemplo, é un deles. Porén, se atopas nunha mesma obra varias destas xemas camufladas, podes coller un croio e bater forte con el nos dentes, porque cada día abundan menos.

Outro concepto herdado da vella Grecia, o de crise (conxuntura de cambios en calquera aspecto dunha realidade organizada pero inestábel, suxeita a evolución) serve para bautizar este primeiro traballo, focalizada na identidade (ou mediana identidade) comoprocura do eu no espello. Mais volvamos ao rego; por onde iamos? Ah, si! Crisis de Mediana Identidad rematouse de gravar o 4 de xullo deste mesmo ano (aínda está quentiño); Daniel Santos aportou guitarra, voz, ukelele, banjo, Casio PT-10, shaker, melódica… sigo? O disco foi producido e mesturado por Chukostyle Subersive no Chuko´s Planet e contou coas colaboracións de Montes Mon Amour, baixo “Só é Química (but I Like it)” e “Habrá Lobos”; e de Álvaro Shanga, guitarra solista en “Te Conocía de un Sueño Pasado”.

Outro arrouto: “En el mundo que ella deseó, todo era perfecto menos yo”. Dramatización, visión sobre a auga do que aboia, etéreo e caduco, entre o inferno do pecado e as grandes traxedias dos deuses, mastigado e cuspido á faciana por imperturbábeis Casios que fuxiron dos anos 80 do pasado século a bordo dun Delorean, para que sintamos na nosa epiderme e cheiremos na nosa pituitaria que non resta nada novo que inventar. Só ver, rexistrar, deglutir e cuspir coma unha llama do demo chamada The Lost Omelette-Makers..

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: