Arquivo | discos RSS feed for this section

MULLET: salmonete

26 Xul

pica na imaxe se desexas escoitar o disco

Para o meu persoal abraio o pasado sábado pola mañá, unha mañá límpida e luminosa de xullo, dispúñame a gozar dunha agardada xornada praieira; coas lagañas habitando aínda no contorno dos meus ollos decidín aproveitar o tempo do almorzo, xa na sala, polo que procurei en google o bandcamp de Mullet (banda formada por Óscar Vilariño, Raúl García e Olalla Caamaño, cos nomes de guerra de Burguer, El Ano e Bragochas) e, saboreando un gorentoso té inglés con leite, relaxado e ausente, elixín como banda sonora Salmonete (Ediciones Efepé, 2011).

Noutras ocasións tentara xa (sen excesivo éxito) achegarme positivamente á musica destes lugueses. Porén, atribuín este fracaso ao meu artificial interés derivado das “excesivas” loanzas e recomendacións dun amigo meu cara a súa música “conceptual”, “experimental”, “libre”… Xa que eu con estas cousiñas adoito andar con moito tino.

Mais esa mañá todo cambiou. Estaba no meu salón. A luz entraba pola xanela e ouvíase remoto o rumor do mar a bater incansábel contra as rochas que sustentan a torre. Escoitei Salmonete sen esixencias, deixando inconscientemente que fose a música a que se achegase a min en lugar de forzar eu a incursión nos temas. Comezou a internarse polos meus poros cando ía xa fóra a metade de Yo Confieso, o seu primeiro primeiro tema.

A experiencia foi agradábel e potente, así que seguinlle o rollo. Con Hola Rafaella! apropiouse xa de min, provocándome reaccións corporais manifestamente físicas. Puerto del Sonido e Congelados y Mascotas alumearon o camiño cara a catarse,  a purificación emocional, corporal, mental e espiritual. Vaya si entiende freou esa viaxe cara o abismo emocional (e lembroume que eu tampouco entendo “un cagao” de bricolaxe). Aínda que tan só foi unha desaceleración temporal, xa que as breves Pequeño Cohete Dirigiéndose hacia tu Padre e Curas + Mierda = 2 volveron arrastrarte cara o remuíño da liserxia, a distorsión e a mala baba. Sobre todo a segunda, co seu final estilo Hare Krisna. Non gustei tanto de Pelo o Camiseta, paranoica e teimuda distorsión capaz de crisparme os nervios. Teño que dicir que preferiría non ter escoitado almorzando El Dilema de Margarita, o tema que fecha o traballo. A música non está mal, mais non era hora nin lugar de escoitar segundo que teorías.

Hoxe, mentres escribía estás liñas, volvín escoitar Salmonete tentando basearme naquel intre matunino.  Comprobei que a complexidade da mente unida aos axeitados estímulos, por moi estraños que estes ás veces nos parezan, son quen de facernos viaxar alén das nosas realidades, complexos e prexuízos. Bravo!

THE LOST OMELETTE-MAKERS: crisis de mediana identidad

24 Xul

Pica na imaxe para acceder á bandcamp de The Lost Omelette-Makers

Segundo o modelo aristotélico, a arte consiste basicamente na imitación. No caso da poesía (no sentido máis amplo do termo), esta imitación pode reflectir o comportamento (e non só á persoa como entidade física) de quen está nun plano moral superior, dando lugar á traxedia ou a epopea; ou nun plano inferior, dando lugar á comedia; a imitación de comportamentos humanos similares ao noso non ten (en base a esta teoría) valor poético, aínda que o modelo non dramatizados como o Big Brother amosaron nos últimos tempos ser quen de atraer a atención masiva do espectador a xeito de poesía da cutrez supina. Daniel Santos (o nome agochado detrás do proxecto The Lost Omelette-Makers) consigue no seu primeiro Longa Duración unha dramatización pop do cotián lonxe dos charramangueiros esquemas cos que decote este se amosa. Cunha métrica variada e ritmos cambiantes, este drama é válido para calquera época do ano, sendo especialmente ideal para o verán.

Porque hai versos que xustifican toda unha obra, e “cada vez que nos deitamos debería ser día santo mundial”, por exemplo, é un deles. Porén, se atopas nunha mesma obra varias destas xemas camufladas, podes coller un croio e bater forte con el nos dentes, porque cada día abundan menos.

Outro concepto herdado da vella Grecia, o de crise (conxuntura de cambios en calquera aspecto dunha realidade organizada pero inestábel, suxeita a evolución) serve para bautizar este primeiro traballo, focalizada na identidade (ou mediana identidade) comoprocura do eu no espello. Mais volvamos ao rego; por onde iamos? Ah, si! Crisis de Mediana Identidad rematouse de gravar o 4 de xullo deste mesmo ano (aínda está quentiño); Daniel Santos aportou guitarra, voz, ukelele, banjo, Casio PT-10, shaker, melódica… sigo? O disco foi producido e mesturado por Chukostyle Subersive no Chuko´s Planet e contou coas colaboracións de Montes Mon Amour, baixo “Só é Química (but I Like it)” e “Habrá Lobos”; e de Álvaro Shanga, guitarra solista en “Te Conocía de un Sueño Pasado”.

Outro arrouto: “En el mundo que ella deseó, todo era perfecto menos yo”. Dramatización, visión sobre a auga do que aboia, etéreo e caduco, entre o inferno do pecado e as grandes traxedias dos deuses, mastigado e cuspido á faciana por imperturbábeis Casios que fuxiron dos anos 80 do pasado século a bordo dun Delorean, para que sintamos na nosa epiderme e cheiremos na nosa pituitaria que non resta nada novo que inventar. Só ver, rexistrar, deglutir e cuspir coma unha llama do demo chamada The Lost Omelette-Makers..

TRAJANO!: terror en el planetario

12 Xul

pica na imaxa para acceder á bandcamp de Trajano!

Pouco a pouco gusto de ir pagando as vellas débedas (que xa se sabe: quen paga o que debe, desempeña o que ten). E Trajano! formaba parte da lista das cousas pendentes neste blogue, xa que dun tempo a esta parte o seu EP de debut, Terror en el Planetario, é case un clásico permanente no meu reprodutor.

A banda está formada polos galegos Lois Brea (guitarra e voz) e Juan Cea (guitarra), o pucelano Carlos Mun (batería) e o madrileño Álvaro Naive (teclados). Segundo propia confesión a idea era mesturar nun caldeiro sonoro melodías escuras con guitarras brillantes, o que semella fixar o remite da tenda que lles vende as especias para o pote no sombrío norte inglés; xa sabedes: rollo The Cure, Joy Division e demais bandas que tanto me prestan. É certo e indubidábel. Mais como gusto de tirarme á piscina (aínda que esta se atope máis seca que a miña lingua un domingo pola mañá) vou sinalar tamén (non como influencia, mais si como burbullas de lembranza na miña mente) a Germán Coppini e aos primeiros Radio Futura. Pois si, temas como Discopatía lévanme a eses parámetros, non tan afastados (todos o sabemos) das influencias oficiais.

Mais deixémonos de divagacións e vaiamos á miga.  O pasado Nadal foron as especiais datas escollidas polos Trajano! para fecharse no estudio de gravación e rexistrar algúns dos temas cos que xa levaban tempo enchendo salas de concertos. Roberto Mallo (Triángulo de Amor Bizarro) foi o encargado de producilo.

Seis temas, 16 minutos, conforman esta viaxe polos non sempre apreciados dabondo páramos  post-punk, auto-definindo a súa orografía cunha impoñente liña de baixo e unhas guitarras densas coma o aire dun pantano.

Instintos asasinos, evasións sen retorno, vinganzas teens, medos espaciais e frikieparanoias, danse a man nunhas letras de marcado carácter punk (pureza 99%) que aboian no escuro beberaxe como as pesadas talladas que farán a nosa dixestión auditiva máis intensa.

O malo é que sabe a pouco. Trajano! ofrécenos unha gorentosa lupanda no primeiro menú que elaboran, e iso que o elaboraron cuns ingredientes que o noso padal rexeita ás veces polo abuso xeneralizado que deles se adoita facer. Vai resultar que non importa tanto o que lle botemos ao pote como o intre e a proporción que empreguemos. E que para todo hai que saber!

AMPARO ARIAS: todo lo que no pasó

10 Xul

Se decidimos decorar un cuarto cun estilo ecléctico podemos rematar no máis absoluto desastre. Hai que ter moito tento e talento para non acabar por compor unha marfallada charramangueira que acoitele os ollos; pois tento e talento (viralle de familia?) invirteu Amparo Arias (cantautora, de Limodre) nos tres longos anos que lle levou rematar a composición desta estancia chamada Todo lo que no Pasó (Autoeditado, 2012), tempo no que construíu os doce recantos sonoros e persoais que ennobrecen este oco entre catro paredes, con porta e xanela. O que primeiro ía ser un pequeno cuarto a xeito de EP correu os seus muros e adobiou a súa alma até converterse nunha marabillosa suite onde ficar enfeitizada.

A estrea discográfica de Amparo Arias foi gravada e mesturada baixo o amparo de Óscar Quant (e por proposición deste) nos ferroláns Estudios Sausalito, e masterizada posteriormente na Fábrica Dalton por Josema Dalton. De feito, a sutil luminosidade de vagalume pop que desprende o traballo de Óscar Quant aboia dalgún xeito na atmósfera do cuarto, axudando a evitar calquera tipo de innecesaria estridencia. Quincho (Carrero Bianco), Roge Arias (aka Roger de Flor, irmá da decoradora), Kobe e outros coñecidos nomes ferrolterráns axudaron no transporte dos mobles, parte precisa do proceso e non sempre recoñecida. O pintor Leandro Lamas encargouse do deseño exterior. Todo un luxo.

O resultado de todo este proceso está recollido nas 500 copias do LP, que podedes adquirir ao módico prezo de 5 euros. Onde? Pois polo momento (e que nós saibamos) en El Cafelito de Gloria (Rúa do Sol, Ferrol) e Cardebelle (Narón).

Conta o cuarto cun aire lixeiro e retro, con influencias que lembran os estilos decorativos da Inglaterra de hai catro ou cinco décadas. A súa arquitectura apoiase en dous elementos: o primeiro son unhas letras sólidas, que determinan os espazos baleiros e a distribución de mobles e complementos; e o segundo a perfecta destilación da saudade presente na beleza, na lembranza da infancia e do próximo, representada por unha caixiña de música encol dunha cómoda ou unhas cortinas a abanear co aire dunha mañá fresca.

Díficil destacar elementos. Talvez No…Yes, por ser a porta de entrada que anticipa a serenidade do conxunto; Enfeitizada, que é quen colga nas paredes os cadros de Leandro Lamas;  a retranqueira ollada das vivencias fóra do cuarto que é Limodre; o medo a avanzar reflectido nas curvas de El Color Púrpura; ou pode que o Tren das 6, unha cama onde repousan as realidades de dous estraños e se erguen os seus sonos. Iso só por lembrar os elementos que primeiro che pengan no ollar; porque pouco a pouco van chegando o resto, e cada un ten o seu sitio e a súa importancia.

Recomendación absoluta a visitar este Todo lo que no Pasó de Amparo Arias e a admirar a súa arquitectura interna. E unha promesa: se entras unha vez, repetirás seguro.

DOUTOR APERTAS: tributo a magín blanco

5 Xul

Trovador era como lle chamaban aos cantautores na Idade Media. Etimoloxicamente falando o máis que probábel orixe da palabra “trovar” é a de “inventar ou crear literariamente”. Os trovadores percorrían as vilas e aledaban ás xentes relatando musicalmente historias cotiás, de amor, de tristura ou mesmo épicas. A laboura principal dun trovador era entreter e facer feliz á xente; sen dúbida unha laboura de ouro, nunca suficientemente pagada nin recoñecida. Por iso, sen dúbida, son dignos de homenaxe. Así o entenderon tamén os compañeiros de profesión de Magín Blanco, e foi por iso que naceu este Doutor Apertas.

Magín Blanco é unha figura fundamental para entender a escena musical galega das últimas décadas, aínda que sempre se mantivera fóra do remuíño do mainstream. Desde a súa localidade natal da Rúa comezou durante os 70 a dar guerra en formacións como Purita, Alcatre ou Voyeur. Porén foi en La Rosa, a súa banda dos 80, onde publicou catro discos imprescindíbeis nas máis selectas discotecas galegas, catro discos que foron fonte de inspiración para moitos músicos contemporáneos. Desde que finalizou a súa andaina con La Rosa houbo que agardar unha década para gozar de novas cancións, esta vez xa publicadas co seu formato de solista e co verniz de madurez que da a experiencia e o paso dos anos. No verán do 2011 un accidente prívao da posibilidade de seguir a tocar a guitarra. Foi a partir de entón cando un grupo de xente considerou precisa a necesidade de homenaxear a súa carreira e lembrar o seu traballo. Axiña cristalizou nunha pléiade de máis de 30 músicos dispostos a versionar os seus temas, para máis tarde recollelos nun doble CD.

Participan neste proxecto nomes tan recoñecidos e de orixes tan dispares como Ugia Pedreira, Guadi Galego, Uxía, Emilio Rúa, Manu Clavijo, Xoel López, Quant, Eladio & Los Seres Queridos, Magritte e un longo etcétera. Se hei de destacar algún deses nomes fareino por proximidade, tanto a proximidade afectiva coa que suliño a presencia da grande Silvia Penide, como xeográfica, plasmada nos nomes de Faltriqueira e Roger de Flor e os Silvestres.

Podedes escoitar algunha das cancións recollidas neste tributo na bandcamp de Doutor Apertas. Tributo a Magín Blanco o na páxina de crowdfunding Verkami, a través da cal se financiou o proxecto.

JANE JOYD: shy little jane presents: the dramatic tale of her animals

3 Xul

Jane Joyd está feita para o inverno. Coas súas agullas foi quen de confeccionar un lene patchwork de anacos de elegancia e calidez, que te aperta, que te tapa, que te cura. Aloumíñache o coiro do pelello coa suavidade do veludo, mais sabes que hai algo máis, unha composición máis grosa, de la do norte, que te abriga e conforta por moito que zoupen a chuvia e o vento máis alá dos cristais da túa xanela.

Ese desbocado e á vez calmo torrente de sensacións acádao a partir de só catro fabulados retais folk confeccionados coas febras orquestrais de 16 músicos (sección de vento incluída) tinguidas coa cor do sureña da voz de Elba Fernández e a notábel presencia do percusionista e co-productor Xulio Vázquez.

Shy Little Jane Presents: The Dramatic Tale Of Her Animals é o nome do EP resultado da súa primeira colaboración con Origami Records. Poderiamos debullar as cancións para sacalas da vaíña común que as acolle, mais sería deturpar un conxunto que semella non ter sido concebido para resistir a acción dun bisturí, ideado como un todo, un estanque de quente elegancia onde filtran as profundas fontes de negros nomes coma Smith, Holiday, Flack… ou verten augas máis contemporáneas como as de PJ Harvey, Sufjan Stevens ou Bon Iver (este último confesa influencia da coruñesa, a quen mesmo adoita versionar en directo).

Mais o traballo non aboia tan so con virtuosismo vocal e elegancia; danlle o pouso preciso de calidade poética para fechar o traballo unhas letras cheas de dobres sentidos e arrevesadas metáforas que falan da dor e da morte, representadas na imaxe dun paxaro fechado nunha xaula, dun cabalo que non ten corazón, dun peixe morto e de Renard, o pérfido raposo da literatura infantil.

Hai tempo que un debut non nos batía no tímpano con tan poderosa forza, que non nos deixaba unha sensación tan doce na língua. E pensamos: se o desfrutamos así a finais de primavera, que non faremos en inverno!

DIRTY SOCKS: abandoned warehouse

26 Xuñ

Os composteláns Dirty Socks dominan con mestría a dualidade espazo-tempo; só así se explica que, por unha parte, tivesen vivido tanto musicalmente en tan pouco tempo; e, por outra, que o seu novo paso adiante supoña básicamente un paso atrás dentro da cronoloxía da música popular contemporánea. Mais imos por partes, que diría o vello ciruxán de Whitechapel.

Malia a contaren tan só con 5 anos de vida o cuarteto composto por Anxo Rodríguez, Denis Suárez, Francisco Varela e Alberto Barreiros xa botou escamas no pelexo, curtíndose en bolos a carón de mitos vivintes como The Sonics, actuais aristócratas indies como These New Puritans ou fenómenos de masas como Placebo.

Xa nos seus primeiros anos de andaina resultaron gañadores dos certames Musicaxove no 2009 e o Levi’s Unfamous Music Awards no 2010; foi precismente no 2010 cando agasallaron a súa cada vez meirande grei de supporters co seu primeiro EP, ao que bautizaron co nome do pai: Dirty Socks.

Pois ben, dous productivos e intensos anos despois podemos xa gozar desde o pasado maio de catro novos temas presentados ao mundo baixo o título xenérico de Abandoned Warehouse (Vir, 2012) onde, nun novo exercicio de funambulismo temporal, retroceden até os tempos da psicodelia dos anos 60, sen deixar de adobiar ese chimpo con cachos rabuñados da súa matriz post-punk e coloristas fitas de experimentación sonora.

Máis estes rapaces, aínda que novos, non son parvos, polo que coñecen de sobra a importancia dun bo mecánico que prepare, manteña e repare se for preciso o seu vehículo temporal; esa necesidade levounos até o concello de Friol, onde Arturo Vaquero puliu con mim cada arista da máquina dentro do hangar dos Abrigueiro Estudios.

Esta viraxe sonora agradécese, por valente e polo que significa en canto á madurez da proposta. Mais tamén se agradece que cada vez que emprendan unha viaxe no tempo continúen a levar unha foto-carnet do vello Curtis gardada na carteira.