DOUTOR APERTAS: tributo a magín blanco

5 Xul

Trovador era como lle chamaban aos cantautores na Idade Media. Etimoloxicamente falando o máis que probábel orixe da palabra “trovar” é a de “inventar ou crear literariamente”. Os trovadores percorrían as vilas e aledaban ás xentes relatando musicalmente historias cotiás, de amor, de tristura ou mesmo épicas. A laboura principal dun trovador era entreter e facer feliz á xente; sen dúbida unha laboura de ouro, nunca suficientemente pagada nin recoñecida. Por iso, sen dúbida, son dignos de homenaxe. Así o entenderon tamén os compañeiros de profesión de Magín Blanco, e foi por iso que naceu este Doutor Apertas.

Magín Blanco é unha figura fundamental para entender a escena musical galega das últimas décadas, aínda que sempre se mantivera fóra do remuíño do mainstream. Desde a súa localidade natal da Rúa comezou durante os 70 a dar guerra en formacións como Purita, Alcatre ou Voyeur. Porén foi en La Rosa, a súa banda dos 80, onde publicou catro discos imprescindíbeis nas máis selectas discotecas galegas, catro discos que foron fonte de inspiración para moitos músicos contemporáneos. Desde que finalizou a súa andaina con La Rosa houbo que agardar unha década para gozar de novas cancións, esta vez xa publicadas co seu formato de solista e co verniz de madurez que da a experiencia e o paso dos anos. No verán do 2011 un accidente prívao da posibilidade de seguir a tocar a guitarra. Foi a partir de entón cando un grupo de xente considerou precisa a necesidade de homenaxear a súa carreira e lembrar o seu traballo. Axiña cristalizou nunha pléiade de máis de 30 músicos dispostos a versionar os seus temas, para máis tarde recollelos nun doble CD.

Participan neste proxecto nomes tan recoñecidos e de orixes tan dispares como Ugia Pedreira, Guadi Galego, Uxía, Emilio Rúa, Manu Clavijo, Xoel López, Quant, Eladio & Los Seres Queridos, Magritte e un longo etcétera. Se hei de destacar algún deses nomes fareino por proximidade, tanto a proximidade afectiva coa que suliño a presencia da grande Silvia Penide, como xeográfica, plasmada nos nomes de Faltriqueira e Roger de Flor e os Silvestres.

Podedes escoitar algunha das cancións recollidas neste tributo na bandcamp de Doutor Apertas. Tributo a Magín Blanco o na páxina de crowdfunding Verkami, a través da cal se financiou o proxecto.

Advertisements

JANE JOYD: shy little jane presents: the dramatic tale of her animals

3 Xul

Jane Joyd está feita para o inverno. Coas súas agullas foi quen de confeccionar un lene patchwork de anacos de elegancia e calidez, que te aperta, que te tapa, que te cura. Aloumíñache o coiro do pelello coa suavidade do veludo, mais sabes que hai algo máis, unha composición máis grosa, de la do norte, que te abriga e conforta por moito que zoupen a chuvia e o vento máis alá dos cristais da túa xanela.

Ese desbocado e á vez calmo torrente de sensacións acádao a partir de só catro fabulados retais folk confeccionados coas febras orquestrais de 16 músicos (sección de vento incluída) tinguidas coa cor do sureña da voz de Elba Fernández e a notábel presencia do percusionista e co-productor Xulio Vázquez.

Shy Little Jane Presents: The Dramatic Tale Of Her Animals é o nome do EP resultado da súa primeira colaboración con Origami Records. Poderiamos debullar as cancións para sacalas da vaíña común que as acolle, mais sería deturpar un conxunto que semella non ter sido concebido para resistir a acción dun bisturí, ideado como un todo, un estanque de quente elegancia onde filtran as profundas fontes de negros nomes coma Smith, Holiday, Flack… ou verten augas máis contemporáneas como as de PJ Harvey, Sufjan Stevens ou Bon Iver (este último confesa influencia da coruñesa, a quen mesmo adoita versionar en directo).

Mais o traballo non aboia tan so con virtuosismo vocal e elegancia; danlle o pouso preciso de calidade poética para fechar o traballo unhas letras cheas de dobres sentidos e arrevesadas metáforas que falan da dor e da morte, representadas na imaxe dun paxaro fechado nunha xaula, dun cabalo que non ten corazón, dun peixe morto e de Renard, o pérfido raposo da literatura infantil.

Hai tempo que un debut non nos batía no tímpano con tan poderosa forza, que non nos deixaba unha sensación tan doce na língua. E pensamos: se o desfrutamos así a finais de primavera, que non faremos en inverno!

DIRTY SOCKS: abandoned warehouse

26 Xuñ

Os composteláns Dirty Socks dominan con mestría a dualidade espazo-tempo; só así se explica que, por unha parte, tivesen vivido tanto musicalmente en tan pouco tempo; e, por outra, que o seu novo paso adiante supoña básicamente un paso atrás dentro da cronoloxía da música popular contemporánea. Mais imos por partes, que diría o vello ciruxán de Whitechapel.

Malia a contaren tan só con 5 anos de vida o cuarteto composto por Anxo Rodríguez, Denis Suárez, Francisco Varela e Alberto Barreiros xa botou escamas no pelexo, curtíndose en bolos a carón de mitos vivintes como The Sonics, actuais aristócratas indies como These New Puritans ou fenómenos de masas como Placebo.

Xa nos seus primeiros anos de andaina resultaron gañadores dos certames Musicaxove no 2009 e o Levi’s Unfamous Music Awards no 2010; foi precismente no 2010 cando agasallaron a súa cada vez meirande grei de supporters co seu primeiro EP, ao que bautizaron co nome do pai: Dirty Socks.

Pois ben, dous productivos e intensos anos despois podemos xa gozar desde o pasado maio de catro novos temas presentados ao mundo baixo o título xenérico de Abandoned Warehouse (Vir, 2012) onde, nun novo exercicio de funambulismo temporal, retroceden até os tempos da psicodelia dos anos 60, sen deixar de adobiar ese chimpo con cachos rabuñados da súa matriz post-punk e coloristas fitas de experimentación sonora.

Máis estes rapaces, aínda que novos, non son parvos, polo que coñecen de sobra a importancia dun bo mecánico que prepare, manteña e repare se for preciso o seu vehículo temporal; esa necesidade levounos até o concello de Friol, onde Arturo Vaquero puliu con mim cada arista da máquina dentro do hangar dos Abrigueiro Estudios.

Esta viraxe sonora agradécese, por valente e polo que significa en canto á madurez da proposta. Mais tamén se agradece que cada vez que emprendan unha viaxe no tempo continúen a levar unha foto-carnet do vello Curtis gardada na carteira.

UNICORNIBOT: dalle!

12 Xuñ

Dentro do baúl das contas pendentes atopamos Dalle!, segundo traballo dos pontevedreses Unicornibot, saído á venda o xa remoto 1 de marzo.

Dalle! gravouse en directo e dun tirón, tentando atrapar o espírito dos seus frenéticos concertos, no estudio Brazil (Madrid) baixo a supervisión de Javier Ortiz, para ser despois masterizado por JJ Golden en Ventura (República de California).

A xestación do segundo fillo dos Unicornibot é producto dunha exaculación precoz, tanto no eido compositivo como no da gravación; mais é que a crecente tripulación do navío que capitanean non estaban para demasiadas filigranas amatorias. Querían un segundo descendente a quen poder adorar e que acompañase ao seu primoxénito, Hare Krishna (autoeditado, 2010); e aquí o teñen.

Ademais de podermos facer unha primerira escoita na súa bandcamp, Dalle! pódese mercar tanto na súa versión dixital como na elegante edición en vinilo serigrafiada, para a que contaron coa colaboración dos selos Matapadret, Radix Records, Bloody Dirty Sanchez Productions, Chingaste la Confianza e Odio Sonoro. O deseño corre a cargo de Xosé Lois García.

Esa nave de goberno tetrapartito navega ao pairo por estraños océanos instrumentais, ás veces inhóspitos baixo treboadas eléctricas de saraiba e distorsión industrial, e outras mergullada nunha calma quente e densa que se pega deliciosamente á pel. Dalle! é una singradura que parte de Lendakari e remata en Todos contra el Fuego Anal,  con dez escalas que che curten a pel e  che adaptan o tímpano a este tipo de navegación math rock, que talvez poderiamos calificar como marsvoltiana, á que non estamos afeitos nestes portos onde todo o que supoña sair dos límites das nosas retardadas rías sonoras semella un suicidio.

Mais os Unicornibot teñen un segredo, o amparo da Santísima Virxe dos Cornos de Aluminio. Así non hai medo.

Ruxe-Ruxe: máis cancións sobre toxos, cardos e silveiras

7 Xuñ

Carallo, é que dezaseis anos son moitos anos do noso señor! Ruxe-Ruxe naceu cando aquela gamela bravú que semellaba ía conquistalo todo, sobrepasando mesmo o infranqueábel dique de Pedrafita, se esnafrou contra as rochas e crebou en mil anacos por mor da invisibilidade atroz que seguimos a padecer. E é que a industria musical galega non é, como algunha vez oín, unha crianza que agatuña en cueiros, senón unha criatura que sufríu unha asfixia no parto que lle provocou cegueira, raquitismo e febleza para toda a vida.

Dezaseis anos facendo rock en galego! Oito discos! Buff, son moitos. Camiñar pola Coruña e ver ao Xurxo Souto dos Diplomáticos empurrar un carriño con crianzas, ou ao Benxa dos Impresentables de Vimianzo (aqueles que cando chegaban á festa coas súas parkas mods lles preguntaban se viñan da guerra) tomando unha caña antes do partido do Dépor, ou algún ex-Papaqueixos tocando nalgunha foliada tasqueira en Monte-Alto; é sentir o tempo apousar nos teus ombreiros. E pesa, carallo se pesa!

Mais o comando de Vituco Neira e compañía non só resiste valentemente en Aríns, senón que pasa ao ataque cun traballo dunha madurez sublime que nin sequera roza o conformismo, policromático no seus sons e peneirado por unha manchea de colaboradores procedentes de proxectos tan distintos coma Berrogüetto, Skacha, Zenzar, Quempallou ou Dios Ke Te Crew.

Aqueles rapaces que en 1996 decidiron perseguir o camiño marcado por bandas como Kortatu ou The Clash hoxe seguen a mesturar nos seus molotovs o vello e bo punk-rock coa música tradicional galega, conseguindo explosións tan grandes como a que estoupa dentro do peito ao escoitarmos temazos como a morriñenta A Deshora (a miña favorita), o estandarte vital Adiante, o ritmo ska de Preas, o punk sucio de Carabuñando, o himno tabernario Que o Demo me Leve, ou calquera outro dos 17 que compoñen este Máis Cancións sobre Toxos, Cardos e Silveiras.

Dezaseis anos hai que adolescentes de todo o país faciamos surfing a pelo por enriba dos penedos impulsados por aquela colección de grupos que se auto-denominaron bravús. Despois viría todo o demais: o Xabarín, as bandas que se declararon anti-bravús, uns sobrevalorados rapaces do Barbanza  que declararon que o seu era o grunje galego… en fin. Parafernalia rock´n´roll. Moito barullo e despois silencio. Hoxe en día en Galiza hai máis bandas ca daquela, e sen lugar a dúbida tocan moito mellor; mais a escuridade segue a ser a mesma que guiou a aquela gamela de antano contra os penedos.

Entrevista a Terbutalina

31 Mai

Terbutalina é unha banda de gastropunk creada en Muros no 2010 e integrada por cinco asmáticos: Miguel (cantante), Mon (guitarra e voces), Brais (teclado e voces), Samuel (baixo e voces) e Carlos (batería). Teñen como lema “O punk morreu e comémolo nos”. E pode que así sexa; comérono sen pasar sequera pola depuradora, sen capar, cheirando ao bravo. A comezos do 2012 decidiron fuxir a Portugal e alí gravaren un EP chamado Hostias Para Todos, cunha aquelada capa deseñada por Arinspunk e o vídeo do tema Suisidarse acompañando a súa presentación. Desde o pasado 24 de maio pódese escoitar ou descargar desde estas webs:

http://terbutalina.bandcamp.com/releases

terbutalina.blogaliza.org/files/2012/05/Terbutalina-Hostias-para-todos.zip

komunikando.net

Desde Malas Músicas quixémonos poñer en contacto con eles para preguntarlles sobre este novo traballo. Isto foi o que nos contaron.

Malas Músicas: Este último traballo que vides de presentar fóstelo gravar a terras portuguesas: cal foi a razón? E non val responder o bacalhau nin as toallas.

Terbutalina: Tiñamos que gravar o tema para o Galician Bizarre II dentro dun determinado prazo. Comezamos a mirar estudos e todos cos que contactamos (e responderon) estaban ocupados; estaban todas as bandas do país gravando!

A posibilidade de gravar en Portugal xurdiu de Víctor Manelson, cantante dos Funk’N Bastards quen nos mesturou estes temas e xa nos gravara e mesturara o Broncodilatador. Estaba gravando coa súa banda alí e comentounos de ir. Así vos foi.

MM: Como foi a gravación? Ficastes satisfeitos?

T: Non somos moi esixentes con respecto ao son, a verdade. Temos 98 problemas e ese é un máis. Con todo, pensamos que estes temas si se aproximan máis ao que nos gusta, en comparación co ton que destilaba o Broncodilatador.

MM: Foi unha gravación moi rápida. Significa iso que levábades moi mallados os temas? Tiñades moi claro o que queriades?

T: Foi nun domingo a cabalo entre a borracheira do sábado e a resaca. Pola mañá gravamos batería, baixo e guitarras e á tarde teclados e voces. Tiñamos estudio para un só día e o certo era que contabamos con gravar 2 ou 3 temas, nada máis. Despois vimos que nos ía dando na volta e tiramos para adiante. Chegar e encher.

MM: Como furrulan os Terbutalina á hora de compor unha canción?

T: Non furrulamos. Somos uns plaxiadores natos, malia usarmos un sofisticado sistema de copia. Normalmente, Miguel e Carlos encárganse do apartado musical. Para preparar a estrutura das cancións baséanse nos diferentes organigramas laborais seguidos polos albaneis encargados de rematar os diferentes edificios da Cidade da Cultura. Despois, o que sería a melodía obtéñena a través da observación pseudocientífica da involución da curvatura abdominal das fichaxes fallidas de Augusto César Lendoiro (Toro Acuña, Djokovic, Renaldinho…).

Das letras encargámonos Mon, Brais e mais eu (Samuel). Os tres somos uns grandes lectores de prosa tardomedieval. Polo xeral, extraemos a estrutura sintáctica de certas pasaxes de tratados de príncipes e empregámola para os versos das cancións. Despois o traballo é sinxelo, só temos que ir collendo un substantivo para onde fai falla un substantivo, unha preposición por alá, unha conxunción por acolá. As diferentes palabras ímolas extraendo das actas fundacionais dos partidos galegos sen representación parlamentaria. Fainos chiste así.

E así nos vai.

MM: Ides participar no compilatorio Galician Bizarre II, que se está a cocer. Como chegastes ao proxecto e que agardades del?

 T: Chegamos a el porque lle pagamos ao Zé, dos Metralletas Lecheras, tres ceas nunha mesma noite en restaurantes de diferentes cidades inexistentes de Galicia. Isto confundiuno e accedeu a nos incluír no recopilatorio.

A nosa máxima aspiración dentro do Galician Bizarre II é que o noso tema non sexa o peor do disco.

MM: O voso é o gastro-punk. Imaxínovos tranquilamente engulindo o corpo incorrupto de Joe Strummer (por exemplo). De que outros músicos gustaríades de tragar o seu espíritu?

T: Non nos gusta a idea de tragar espíritos porque non hai onde mollar co pan. Gustaríanos comer, fisicamente falando, a músicos fofainas e con untiño como Meat Loaf, Tonhito de Poi ou Xurxo Souto.

MM: Que outras bandas galegas das que están a dar guerra actualmente destacaríades?

T: Familia Caamagno, John Happy Driver, Deseqilibrio Mental, Monstruo, Glorieta y los Bilingües, Chotokoeu, Gendebeat… Música que nos presta de vez.

MM: Á par de “Hostias para Todos” sacastes tamén un vídeo para o tema “Suisidarse” realizado por Lucas Nadal (na que por certo saídes moi guapos). Faládenos un pouco da experiencia.

T: Foi mala. A escaseza de recursos fixo que non puidésemos empregar efectos especiais para todas as escenas de cortes coas coitelas de afeitar. Houbemos morrer!

MM: Pregunta de entrevista de traballo: onde vedes aos Terbutalina dentro de cinco aniños.

T: Dentro duns meses retirarémonos, dentro de cinco anos volveremos e tocaremos nunha discoteca en Ordes, pero só venderemos cinco entradas, iso si, a 3000 euros cada unha. Pasaremos do gastropunk ou gastrocapitalismo. A xogada é redonda.

MM: E xa para rematar: Que datas tedes confirmadas para vindeiros concertos?

T: O 2 de xuño tocamos no Millo Verde, en Redondela; o 8 de xuño na Romaría Galician Bizarre, na Sala Rock Palace de Madrid; o 23 de xuño no Festival Psicotroita, en Sigüeiro; o 29 nas Festas do Barrio de Sanpetersburgo, en Compostela; o 30 na Sala Karma de Pontevedra… Quen queira que vaiamos tocar á súa parroquia que nos chame. E se non teñen un peso, que nolo digan, que habemos chegar a un acordo. Para catro veciños que somos…

PROJECTO MOURENTE: a pior

24 Mai

Hoxe erguinme cedo. Non sei se é pola primavera ou polo clima global, mais o certo é que ultimamente acordo cansa e coa sensación de que, para o que vou atopar fóra, mellor fico nese cálido neo-útero protector que é a miña cama; unha vez venzo a atracción das sabas o tedio permanece canda min polo menos até que á media mañá vou recuperando os azos devagariño.

Porén hoxe esquecín ese cansazo. O pasado martes saiu A Pior, o novo e agardado traballo de Projecto Mourente. Sen dúbida un feliz acontecemento no panorama musical galego. Así que, tras o almorzo, conectei coa súa bandcamp e dinlle ferro ao cacharro. De súpeto, e para o meu conforto e tranquilidade, encontreime mellor. Mentres facía as cotiás tarefas domésticas os meus pés flotaban pola casa, seguindo as melodías ingrávidos e lixeiros.

E así, en plan I Want To Break Free, fun deixando a casa máis limpa ca unha patena onde depositar a Santa Hostia. E falando de hostias: unha vez rematado o aseo diario, cavilei na de hostias que nos están a dar; e certamente sempre nolas deron, mais antes polo menos disimulaban! E así, fiando unha cousa coa outra e perdéndome nos océanos de divagación dos meus miolos (un pequno universo off-topic) lembrei aquel inquietante filme dirixido por Sydney Pollack en 1969: They Shoot Horses, Don’t They?, que no estado español (sempre tan gráficos) traduciuse como Danzad, danzad, malditos. A historia, ambienta nos EE.UU. da Grande Depresión, narraba como persoas desesperadas se apuntan a un maratón de baile coa esperanza de poderen gañar o premio final: 1500 dólares de prata. Mentres os concursantes agonizan alén da súa resistencia física, unha manchea de xente divírtese de xeito enfermizo contemplando o sufrimento dos danzantes. Esta historia podería servir de alegoría da situación que nos tocou vivir: bailamos até a extenuación a música que outros tocan, e mellor será que non protestemos nin nos deteñamos, porque ficaremos sen o premio final. E que imos a pior! Projecto Mourente teno claro, e así quere manifestalo neste traballo.

Catro longos anos pasaron desde a aparición de Kara.o.ke até que no presente mes de maio o proxecto musical de Carlos Valcárcel agromou nesta nova flor de pop electrónico. Os seus dez fermosos pétalos foron gravados entre o 2010 e o 2012 nun apartamento da compostelá Almáciga, para seren logo mesturados e masterizados por Tomás Ageitos nos Estudios da Ponte.

Carlos Valcárcel é o encargado das músicas, letras, voz, coros, programacións e teclados; é dicir, de case todo. Mais conta para este A Pior cunhas axudas tan inestimábeis coma importantes, que pouco a pouco iremos esmiuzando.

Abre o traballo Afilia-te!, un chamamento a deixar de facer o parvo e perder o tempo: a afiliciación a un partido político pode ser a solución a moitos (que a moitos! A todos!) dos teus males. Así que “este é o partido de idiotas unidos, afilia-te”. Neste primeiro corte é o homen Martín Wu quen pon as guitarras, Roi o baixo e Cristovo os teclados.

Vou para pior é unha brillante reflexión electro-pop sobre o fracaso da asunción da idade e a identidade. Aquí as guitarras corren a cargo de Álex López e Yolanda Valcárcel é a encargada dos coros.

E agora unha peza familiar, xa que Ao teu redor adiantárase na rede o pasado 16 de xaneiro de 2012 acompañado dunha nova versión do clásico mourentista Baixo os eucaliptos. Guitarras de Quincho Araujo para esta oda ao egocentrismo.

Paranoia, falsetes heavys e de novo as guitarras de Quincho Araujo no comezo dun dos temas máis electrizantes e bailábeis do traballo: A revolta dos cosmopailães. “Sente-se em Garcia Barbom…” a quen poden referirse? Un misterio bilingüe, sen dúbida.

Un requintado sentido do humor naif  liga Quando vás a Portugal, un dos meus temas favoritos de A Pior. Andrés Boado fai os coros nunha peza que fluctúa entre a aventura domingueira en terras lusas e o distrito nipón de  Shibuya.

Beleza que escorrega entre repetitivos synths é o que ofrece Feliz assim, toda unha declaración vital de principios na que Andrés Boado volve por os coros, como tamén fai en Lei e ordem, tema no que Valcárcel bate cunha boa labazada de retranca no neo-falanxismo instalado hoxe nas cadeiras do poder do estado. Máis represión, por favor, que nos comen! “Queremos corpos especiais, Mais agentes da polícia, Mais escoltas, mais fiscais, Um em cada esquina…” As guitarras de Quincho Araujo matizan un dos, para esta sinxela danzante, mellores cortes do álbum.

En Se caio abandonamos transitoriamente os solleiros prados polos que até o de agora bailamos para internarnos nunha espesa e escura fraga de árbores post-punk e distorsión. Un contrapunto preciso no intre axeitado.

Por quê es tam falso? non chega a fuxir completamente dese territorio tenebroso. Encontramos aquí un reproche feito canción, que conta cunha nova colaboración de Álex López nas guitarras.

E así, case sen darnos conta, chegamos ao fin deste A Pior, que pasou voando. Mentres está a sonar Alguém que me queira xa estou pensando en volver darlle ao play. Os meus pés non acatarían outra decisión, xa que Projecto Mourente se confabulou co próximo verán para incitalos á troula e ao baile. Así que danzade, malditos, porque a ledicia e das poucas cousas que aínda non foron quen de arrebarnos; e porque ao contrario que no filme de Pollack, poder ver as súas facianas rabiosas mentres nos meneamos será o noso mellor premio.